Hayata Dair…

  • Yaşamak Ciddi Bir İştir.

    ”Zorluğun ortasında fırsat yatar.” – Albert Einstein

    Gerçek, Bir'likte. Birlikte keşfedilir ve inşa edilir.

    Değer verdiklerimize dair her şeyi bilmek ister, gücümüzün yettiğince öğrenmeye çalışırız. Peki, elimizden gelenin en iyisini yapma isteği uyandıran o “güç” dediğimiz şey gerçekten nedir? Düşünen her bir insan için bu sorunun cevabı farklıdır.

    Yaşam dediğimiz alanlar, ihtiyaçlarımıza göre biçimlenirken hem kendi içinde hem de bir diğeriyle kopmaz bağlar kurar. Çoğu zaman fark etmediğimiz bu bağı keşfetmek, yaşam kalitesini artıran en önemli farkındalıktır. Tıpkı fiziksel bedenimizin biyolojik işleyişi gibi… Bütün koşullar, sonuçlar ve durumlar, neden-sonuç ilişkileri içinde o büyük “hayat amacına” hizmet etmek içindir.

    Kısacası; yaşamak ciddi bir iştir.

    İşte, evde, ailede ve her türlü ilişkide sürekli aradığımız, beklediğimiz bir şeyler vardır. Sürdürülebilir eylemlerimizi besleyen, bizi topluma ve hayata katmaya iten bir arzu, belki de derin bir özlem… Belki de sadece olduğumuz halimizle ciddiye alınmak!

    Peki, kendi içimizdeki eksikliğin ne olduğunu bile henüz tarif edemezken; kendimizle bütünsel bir bağ kuramıyorken bu nasıl mümkün olabilir?

    Sadece sevildiğimiz sürece sevmeyi bildiğimiz ama hissetmediğimiz, ilişkileri yalnızca beklentiler üzerinden sürdürmeye çalıştığımız bir düzende bu nasıl gerçekleşebilir?

    İşte, evde, sokakta, alışverişte, trafikte… Birbirimizi dinlemekten vazgeçtiğimiz, hatta birbirimizi umursamadığımız her yerde; adını koymaktan kaçındığımız bu eksikliğe nasıl bir yaklaşımla bakmalıyız ki başarmak istediklerimize ulaşabilelim?

    En nihayetinde hepimiz mutlu olmak istiyoruz. Yaşam alanlarımızda olmak, yapmak ve sahip olmak istediklerimize gerçekten nasıl bir ciddiyetle yaklaşıyoruz? Yoksa sadece içi boş söylemlerle, bize verilen ömür günlerini öylece tüketiyor muyuz?

    Gerçekten ne istediğimizi ve içimizdeki asıl eksikliğin ne olduğunu nasıl bilebiliriz?

    Belki de her gün dile getirdiğimiz yüzeysel hayallerle kendimizi oyalamaya izin veriyoruz. Nasıl bir yaşama sahip olmak istediğimizi biliyor olabiliriz; fakat bunu gerçekleştirmek için içimizde ne kadar gerçek bir arzu taşıyoruz, bunun ne kadar farkındayız?

    Bir tık ile her bilgiye ulaşabildiğimiz bir zamandayız. Peki, önümüze akan bu veri denizinde edinip benimsediklerimizin kendi değerlerimize ve ihtiyaçlarımıza uygunluğunu nasıl test ediyoruz?

    Peki, temel değerlerinizi gerçekten biliyor musunuz? Ve bu değerlerin, var olduğunuz yaşam alanlarıyla nasıl bir ilişkisi var?

    Siz hayattan çok şey bekliyor olabilirsiniz…

    Peki ya Hayat sizden ne istiyor?

    Arzu Aykın

  • Yaşamın Tam Orta Yeri

    Gerçek, Bir'likte. Birlikte keşfedilir ve inşa edilir.

    Yaşamın tam orta yeri ne demek?

    Tetikleyici olması açısından önemli bir sözdür; “Yaşamın tam orta yeri yangın yeridir” denildiğinde ya da dediğimizde, çözüm olarak neler yapıyoruz?

    Eğer sorunların üzerine daha da benzin dökmeye alışmışsak ya da benzin dökenlere itibar ediyorsak; kendimizi bildiğimizden bugüne tecrübeden biliriz ki işlerimizin, yani yaşam alanlarımızın daha da karmaşık hale geleceği ve kaçmak için de elimizden geleni yapacağımız kesindir. Bunun yanında duyguların üzerinden geçim sağlayan çok güçlü manipülatörler olduğumuz gerçeği, kaçamayacağımız bir gerçektir. İhtiyacımız olanı netleştiremediğimiz her an, “sorun” dediğimiz şeyler de algımızda daha anlaşılmaz olarak karşımızda görünecektir.

    Yaşamın orta yeri her birimiz için farklı olmakla birlikte, genellikle temel ihtiyaçlarımızı karşılamamızı sağlayan iş alanıdır. O noktaya gelinceye kadar birçok yıl ve yatırım gerekmiştir: Sabır, sebat, adanmışlık ve sürdürülebilir eylemler…

    Bu süreçte en etkili olan da örnek aldığımız, hayranlıkla benzer bir bakış açısına sahip olmak istediğimiz kişi ya da kişilerdir. Çevre ya da toplum denilen olgu her birimiz için farklı şeylerden meydana gelse de olmak, yapmak ve sahip olmak istediklerimize bizi olduğumuz yerden ilerleten ve taşıyanlar, yine o örnek aldıklarımızdır; benzer olmaya çaba sarf ettiklerimizdir.

    İlerlemek istiyorsak, olduğumuz yerdeki “Ben”den daha büyük bir şeye, bir hedefe doğru yönelmemiz, sürekli bir odaklanma sağlamamız ve onu düşünmemiz gerektiğini profesyonel yaşam kurallarından öğreniriz. Hatta bunları ezberleriz.

    Peki, bu ezberler bizi yaşamın alanlarında gerçekten başarıya götürür mü? Deneyimlerimiz ve tecrübelerimiz bize neyi gösterir?

    Çoğu zaman görmezden geldiğimiz, bizi fantezi dünyalarında gezinmeye iten, totemlere boğan ya da benzeri boş arayışlara sürükleyen nedir?

    Zor geldiğini inatla savunduğumuz nedir? Kişiyi gerçek başarıya ulaştıran ne olabilir ki orada gerçeği görmekten bahsedebilelim?

    “Zor” dediğimiz şey; algı eksikliğimizden, benzer formları ve aralarındaki bağı göremiyor oluşumuzdan ya da daha büyük, ulaşılamaz ama çaba sarf edilmeye değer bir amaca, arzuya, düşünceye, inanca ve kararlılığa sahip olmadığımızdan kaynaklanıyor olabilir mi? Özveriyle ilerleyebileceğimiz yerimiz var mı? Nerede olmak istiyoruz?

    Son bir soru: Yaşamımızın tam orta yeri bizi nereden nereye getiriyor? Yönümüzü görebiliyor muyuz?

    Hayat sizden ne istiyor?

    Arzu Aykın

  • ”Misyonum…” Dile Getirme Gücüne Gelmek Nasıl Mümkündür?

    Gerçek, Bir'likte. Birlikte keşfedilir ve inşa edilir.

    “Misyonum…” diye başlayan o cümleyi, gerçekten kalpten gelerek ve yüksek sesle söyleyebilmek nasıl mümkün olur?

    Çoğumuzun gözünden kaçsa da pek çok insan, zihninin derinliklerinde duymazdan geldiği ve gün gün kalbinde huzursuzluk yaratan o cevabı günlük fallarda ya da geçici dünyevi araçlarda arıyor. Oysa derinlerdeki yanıtlar, onları korkusuzca duymaya hazır olanları bekler.

    Günün başı ile sonu arasında biçimlenen tüm arzularımız —küçük ya da büyük fark etmeksizin— aslında eylemlerimizle olmak istediğimiz o “hallere” benzeme çabamızdır. Sorular ise arzularımızdan hayallerimize giden yolda aksiyon planı oluşturmamızı sağlayan en güçlü araçlardır. Tabii bu yolda, pratiklerimizi uygularken çevremizden aldığımız destekler de bize eşlik eder.

    Çocukluğuma dair hiç unutamadığım bir detay var: Annem evdeki mobilyaların, eşyaların yerini sık sık değiştirirdi. Kendi ritmine göre bazen küçük, bazen büyük dokunuşlar yapardı. O zamanlar bunu neden yaptığını hiç anlamazdım; eminim benzer hikâyeler çoğumuzun hafızasında vardır. Annelerimiz, akıl vasıtasıyla yaratıcılığı yaşamımızda nasıl kullanabileceğimizi öğretiyor olabilirler mi? Yaşam alanlarımıza farklı açılardan bakmayı, hayatı yeniden değerlendirmeyi ve nedenleri araştırmanın yolunu gösteriyor olabilirler mi?

    Sanki yaşam alanlarımız matematiksel bir denklem gibi; sürekli bir ekleme, çıkarma, çarpma ve bölme halindeyiz. Hayat, her gün yenilenen bir muhasebe defteri gibi çalışır… Girdiler ve çıktılar dengelenene, o sürecin kalitesi ve sürdürülebilirliği kendiliğinden gelişene kadar bu işlemler zinciri sürer gider. Ta ki biz o dengenin, belki de gerçek sorumluluk bilincimizin farkına varıncaya kadar…

    Peki; “Neden varız?” ya da “Nereden nereye gelmek istiyoruz?” gibi devasa soruların yanıtlarından önce; şu an olduğumuz halin, yaptıklarımızın ve sahip olduklarımızın içimizde hissettirdiği eksiklikleri fark etmemiz gerekmez mi?

    Ancak bu farkındalıkla her gün bir adım ileriye gidebiliriz. Ve belki de en önemlisi; arzumuzun yönünü her gün yeniden netleştirebilmek değil midir?

    Eğer cevabımız “Evet” ise, “Nasıl?” sorusuna aradığımız tüm yanıtlar; tam da özümüzde yatan ve arkasındaki “Neden” ile keşfedilmeyi bekleyen değerlerimizde saklıdır.

    Arzu Aykın

  • Bir Lokma Ekmek, Bir Yudum Su

    ”Arzunuz duanızdır. Arzunuzun yerine geldiğini kafanızda canlandırın ve onun gerçekliğini hissedin ve kabul edilmiş duanın sevincini yaşayın.” – Dr. Joseph Murphy

    Gerçek, Bir'likte. Birlikte keşfedilir ve inşa edilir.

    Her gün yeni bir gün, yeni bir başlangıçtır. Nereye doğru? Hedefe doğru. Bir hedef yoksa, orada gerçekten hissedilecek bir yaşam da yoktur. Bu dünyadaki yaşamsal döngüye dahil olduğumuz andan itibaren sayısız arzunun peşinden koşarız. Duyularımızı ve zihnimizi kullanarak; değerler sistemimizden, düşüncelerimizden ve inançlarımızdan hareketle toplum içinde bir yaşam inşa etmeye zorlanırız—ve kimi zaman da o yaşamı ellerimizle yıkarız.

    Hayat bize her gün yeni fırsatlar sunarken zorlukları da beraberinde getirir. Belirli bir amacımız varsa, tüm bu süreç boyunca her gün zıt ve benzer eylemler diziniyle hareket ederiz. Zamanla, arzular ile niyet arasındaki farkı gördüğümüz o derin noktada, niyetler duaya dönüşür. İç dünyamızdaki inançlar, sürekli değişen biçimler ve formlar arasındaki eşitsizlikleri aşarak bizi bir “form eşitliğine” ulaştırır. Hissettiklerimiz ile akıl erdirebildiklerimizi öğrendiklerimizle harmanladıkça, gün be gün aklın ve kalbin bir olduğu o eşikte, zihnin de ötesinde bir anlayışa varırız.

    Ancak bilinçli eylemlerle farkındalıklı bir yaşama geçmek kolay değildir. Bu geçiş; süreklilik, sürekli bir yenilenme, her seviyede öz-yatırım, kavramlar arasındaki bağları keşfedip ilişkilendirme ve aklı kalple birlikte kullanma pratikleri gerektirir. Sonuca varıp varmamaktan öte, adandığımız o yüce hedef bizi yolda tutan asıl güçtür. Bunu çoğumuz biliriz. Peki, sürdürülebilir eylemleri devam ettirme gücümüz ne kadardır?

    Arzularımızı ve temel “neden”lerimizi her gün, hatta gün içinde defalarca güncellemek ciddi bir içsel disiplin ve eğitim gerektirir. Tıpkı hayatın kendisi gibi; iş, ev, finans ve ilişkiler gibi tüm temel yaşam alanlarımızda sürekli yenilenen bir gelişimi göze almayı ister. Buna ne kadar istekliyiz? İnsan, yani ego, belirli hazların kontrolü altındayken kim olduğunu unutur. Kendini bilmek, ötesini kavramak ve arzuların yönetimine geçebilmek, insanlığın varoluşundan beri en temel araştırma konusudur.

    Bugün durup düşünmeliyiz: Dünyada var olan sayısız metot ve metodolojiye rağmen nerede, neyi ıskaladık? Tüm insanlık olarak geldiğimiz bu noktada bireysel olarak ne algılıyor, ne hissediyoruz? Büyüyen olumsuzluklar karşısında uzmanların dikkat çektiği gerçekler ve kendi gördüklerimiz karşısında bireysel olarak ne yapıyoruz? Birbirimize nasıl etki ediyoruz?

    Belki de en baştan başlayıp şu soruyu sormalıyız: “Arzumu gerçekten ne doldurabilir?” ”Yönüm ne?”

    Arzu Aykın

  • Geliyorum!

    ”Düşünmeyin ya da yargılamayın, sadece dinleyin.” – Sarah Dessen

    Gerçek, Bir'likte. Birlikte keşfedilir ve inşa edilir.

    Sadece dinlemek… Bize anlatılanın ötesinde, tek bir duyudan değil; aklın, bedenin ve hislerin birliğinde duymaktan bahsediyoruz. En yüzeysel tartışmalarda savurduğumuz o sığ sorulara benzemiyor bu: “Beni duyuyor musun?” ya da “Ne zaman dinleyeceksin beni?”

    İçsel bir farkındalıktır bu türden bir dinleyiş. “Geliyorum” dediğimiz an, zihnimizin kuytularında beliren o zıt kutbu da eşzamanlı sezebilmektir. Oysa çoğu zaman bunun farkına bile varmayız. Otomatiğe bağlanmış rutinlerle, eylem ve eylemsizliklerimizin niteliğini bilmeksizin geçer günlerimiz. Dışarıdan aldığımız etkilerle biçimlenen, sürekli halden hale geçen bir yaşamı sürdürürüz. İnançların ve kalıplaşmış düşüncelerin bariyerleri arkasındayızdır.

    Duygular ise durmaksızın kapıyı çalar; “Geliyorum” der. Peki, hissettiklerimiz karşısında biz ne yapıyoruz—ya da yapmıyoruz?

    Mutluluk ve sevgi arayışıyla biçimlendirmeye çalıştığımız yaşam alanlarımızda—özellikle iş, ev, ilişkiler üçgeninde ve hatta paranın, kaynakların yönetimi alanında—öngörülemeyen durumlar karşısında nasıl bir stratejiye sahibiz?

    Bu dünyada her şey olabilir, her şeyi yapabilir ve her şeye sahip olabiliriz. Ancak en çok bocaladığımız nokta şurası: Bağ kurmak… Bir veya daha fazlası ile, amacımız ve niyetimizle “Ben”in ötesine geçerek ilişkilenebilmek. İlişkileri keşfetmeyi ve derin bağlar kurmayı çoğu zaman bilmiyoruz.

    Yıllar önce, henüz evliliğe hazırlandığım günlerde bir baba tanımıştım. Yakın bir zamanda eşini kaybetmişti ve çocuklarıyla nasıl bağ kuracağını bilmediğini itiraf ediyordu. Oysa sahip olduğumuz değerlerle ancak hissedebildiğimiz ölçüde bağ kurmaya çabalayabiliriz. O ise bu bağı kurma çabasını başkalarına devretmişti. Belki çocukları da aynı çaresizlik içindeydi. Konuşmadıkları için bunu hiç bilmedi ve yıllar boyunca da öğrenemedi.

    Çoğumuz kendi hayatlarımızda benzer bir kopukluğu yaşıyoruz. Peki, böyle bir tablonun ortasındayken yaşam stratejimiz ne? Her gün evde, işte ve tüm ilişkilerimizde; aradaki bağı, özlemini duyduğumuz o derinliğe taşımak için ne yapıyoruz?

    “Geliyorum” dediğimizde; kabul ettiklerimiz, reddettiklerimiz ya da kabule hazır olduklarımızla yüzleştiğimizde, en büyük eksikliğimiz nedir?

    Ve…

    Şu an neyin olmasını isterken, gerçekte ne yapıyorum?

    Ve…

    Hayat sizden ne istiyor?

    Arzu Aykın

  • Değerlere Göre Bir Yaşam Nasıl Olabilir ki?

    ”Hayattaki en güzel anlar, sevincinizi ifade ettiğiniz anlardır.” – Jaggi Vasudev

    Gerçek, Bir'likte. Birlikte keşfedilir ve inşa edilir.

    Değerlere göre bir yaşam… Kim istemez ki! Hepimiz değerlerimize göre yaşarız ama çoğu zaman bunun farkında bile olmayız. Bu farkındalık, dışarıdan birinin söylemesiyle kazanılmaz. Yaşamın içinde hissettiğimiz o derin eksikliğin izini sürerken, aklın rehberliğinde kendi gerçeğimize yavaş yavaş uyanırız.

    Çünkü insan, bir şeye dikkatini vermediğinde orada neyin eksik olduğunu göremez.

    Peki, bu bilince nasıl ulaşabiliriz? Cevabı aslında biliriz. Ancak sürdürülebilir adımlar atmak yerine sürekli bir şeyleri bekleriz. Oysa beklemenin kendisi, hayatın sunduğu fırsatları görmemize engel olur. Ağzımızdan kanıksanmış birer lanet gibi dökülen kelimelerden sıyrılmak; tıpkı yeryüzünü kucaklayan gökyüzü gibi, var olanı olduğu gibi görebilecek doğru bir analiz noktasına gelmek kritik bir eşiktir.

    Tüm yaşamımız boyunca birbiriyle ilişkili ya da ilişkisiz sayısız arzunun peşinden koşuyoruz. Temel ihtiyaçlardan kendini gerçekleştirmeye kadar, bitmek bilmeyen bir dairenin üzerinde ya da merkezinde koşturup duruyoruz. Bu endişeli ve belirsiz çabada bizi gerçekten yoran, hayattan tat almamızı engelleyen şey tam olarak nedir? Hayatı bir bütün olarak algılayamamamızın ardındaki dinamikleri bilmemize rağmen, tam olarak nerede oyalanıyoruz?

    İnsani niteliklerimiz benzer olsa da değerlerimiz çevre vasıtasıyla biçimlenir; kabul etmek istemesek de birer çevre ürünü olmaktan kaçamayız. Fakat hayat amacını sorgulamaya başladığımızda, bizi sürükleyen tüm arzuların aslında büyük resimde tek bir yere hizmet ettiğini fark ettiğimiz bir noktaya evriliriz. Dünyanın dairesel devinimi gibi, yaşamın tüm döngüleri de bizi tek bir yöne doğru iter.

    Bu durum, disiplinli bir içsel çalışma gerektirir. Arzularımız ve tekrar eden koşullarımız, biriktirdiğimiz deneyimlerin birliğidir. Tıpkı bir araba tekerleğinin hedefe varana kadar defalarca dönmesi gibi; süreci yönetme dikkati, farkındalık, cesaret ve ulaşma arzusu bizi dönüştürür. Yol boyunca karşılaştıklarımız, kurduğumuz bağlar ve içimizde uyanan hisler vardığımız noktada unutulmaz izler bırakır.

    Tüm döngüler bize tek bir yönü işaret eder; yaşamlarımızda keşfedilmeyi bekleyen de tam olarak odur. Bizi biz yapan nitelikleri ve değerlerimizi hangi amaçla kullandığımız, bizi her seferinde daha üst bir seviyeye taşır. Ta ki o nihai olana ulaşana kadar.

    Ulaşacağımız sonuçtan ziyade, süreci dikkatle yönetmek ve değerlerimize uygun, sürdürülebilir eylemlere geçmek yaşam kalitemizi belirler. İş, ev ve ilişkiler üçgeninde her gün var oluyoruz. Çevrenin üzerimizdeki etkisini yönetme stratejisini keşfettiğimizde, olumsuz deneyimlerin ışığında kendi yolumuzu net bir şekilde çizebiliriz.

    Doğamız gereği ihtiyaçlarımızı tatmin etme hissinin peşindeyken ve yaşamımızı dönüştürmek isterken, içinde bulunduğumuz dünyanın bir “sonuçlar dünyası” olduğunu anımsamak kıymetlidir. İçimizdeki eksikliği ancak algımızı düzelterek tamamlayabileceğimizi fark etmek ve hayatı dinlemeyi öğrenmek dönüştürücü bir ilk adımdır.

    Tüm bu koşturmacanın ve döngülerin ortasında kendimize soracağımız o son soru belki de her şeyin anahtarıdır: Bugün tam olarak aradığınız nedir ve hayat sizden ne istiyor? Değerlerinizi keşfetmek ister misiniz?

    Şüphesiz, bu dönüşümü tek başımıza başarmak her zaman kolay değildir. Değerlerinize uygun, amaçlı ve bilinçli bir yaşam inşa etmek için uzman bir destek almak bu yolculuktaki en değerli rehberliktir.

    Arzu Aykın

  • Ne Doğru, Ne Yanlış!

    Gerçek, Bir'likte. Birlikte keşfedilir ve inşa edilir.

    Ne doğru, ne yanlış!

    Bu dünyadaki tüm koşulların çözümlerinin eylemlerle düzenleneceğini öğrenerek büyüyoruz. Peki, gerçekte eylemin ne olup ne olmadığını gerçekten düşünüyor muyuz? Dünyanın var oluşundan beri insan —yani ego— sadece varlığını sürdürebilmek için savaşlar veriyor. Gerçekte “savaş” dediğimiz şey tam olarak nedir?

    Tüm araştırmalarımızı, dışarıda gördüğümüz mantık çerçevesinde cevaplar arayacağımız bir alan olarak kurguluyor ya da hayal ediyoruz. Oysa deneyimlerimiz gösteriyor ki tüm gelişim, değişim ve hatta dönüşüm; içsel dünyamızdan bakışımıza, algımıza, düşüncelerimize, inançlarımıza ve hatta arzularımızın yönetimine dayanıyor. Tabii “ömür” dediğimiz zaman bu yaşamda bunu keşfetmeye yeterli gelirse…

    O halde sorabilir miyiz: Doğru nedir? Ya da aksine, dünyanın varoluşundan beri her seviyede çeşitliliğin hüküm sürdüğü bir yerde, gerçek bir hoşgörü ve anlayıştan söz edebilir miyiz? Nesiller arasındaki fikir ayrılıklarında baskıcı, zorbaca tutumlarla —ya da bunların tam tersiyle— karşılaşmamız kaçınılmaz bir sonuçtur. Ta ki bizler gerçekten birbirimizi dinlemeye, birbirimizin sınırlarını görmeye, “benim dışımdakine iyi hal verme” düşüncesi, arzusu ve niyetiyle yaklaşmaya başlayıncaya kadar.

    İnsanlık tarihine bakarsak gelişim çok uzun bir yol. Anlayışların derinleşmesi ve insanların ortak bir niyetle birbirine yaklaşması, sevgiden ve hoşgörüden bahsedebileceğimiz uzun bir süreç gerektiriyor. Aile köklerimizde bunun örneklerine rastlasak da, bu sonuçlara nasıl yaklaştığımızın ve onları nasıl kullandığımızın bilincinde olmadıkça gelişemeyeceğimizi biliyoruz.

    Anneannem ile dedemin 39 yıllık, annem ile babamın 60 yıllık beraberliklerine tanıklık etmek gerçekten muhteşem bir tecrübe. Ortak yaşamın getirdiği her türlü sonucu; inişleri, çıkışları, birbirlerine gösterdikleri sabır ve anlayışla yoğurdukları o birlikteliklerde derin bir sevgiye şahit olmak eşsiz bir deneyim. Yaşamsal farklılıklarına ve görüş ayrılıklarına rağmen derinleşen, gelişen ve sözsüz, içsel bir iletişimle kurdukları o sarsılmaz sevgi bağı…

    Aslında birçoğumuz, kanıksanmış eylemlerin arasında kendi eleştirel ve yargılayıcı bakış açılarımız yüzünden o derin bağı ıskalıyoruz. Kendi hayatlarımızda kuramadığımız bu bağın eksikliğini ve bunun getirdiği kötü sonuçları her gün yeniden yaşıyoruz. Farkındalıktan uzak günlerin şikayet dolu yakınmalarında, başkalarının hayat hikayelerini anlatıp kendi yaşamlarımızın “muhteşemliğiyle” böbürlendiğimiz konuşmalara sıkça tanık oluyoruz. Üstelik bunu inançla da taçlandırıyoruz. Alttaki niyetten habersiz, söyleyen için de dinleyen için de ucu açık yorumlara bırakılan bu konuşmalarda gelişmekten uzak kalıyoruz. Sevgiyi arayan ama nerede arayacağını bilmeyen adımlarımızla, gün gün biriktirdiğimiz yığınların altında boğuluyoruz.

    Hastaneler, sosyal etkinlikler, kamp alanları, kişisel gelişim kursları, hobiler… Otobüste, parkta, deniz kenarında çantamızda ya da elimizde taşıdığımız; sadece gözlerimizin temas ettiği ama ne kalbimizin ne de aklımızın dokunamadığı kitaplarla dolu bir yaşam… İçselleştirilemeyen ve hayatla ilişkilendirilemeyen bu süreçte adım adım mutsuzluğa yürüyoruz. Az ya da çok olmamızın bir önemi yok; hep birlikte birbirimizi etkileyerek en nihayetinde mutlu olmak istediğimiz o noktaya varmaya çalışıyoruz.

    Fakat gerçekten ne istediğimizi bilmiyoruz. Neden istediğimizi ise hiç bilmiyoruz. Birçok arzunun, kıskançlığın ve hırsın arasında; olmak, yapmak ve sahip olmak istediklerimizle her gün bir rekabetin, görünmez bir savaşın içinde sürükleniyoruz. Bu ne kadar yanlış, nereye kadar doğru?

    Değer ve önem verdiklerimize göre biçimlenen, çevreyle şekillenen hayatlarımızda… Ulaşılmaz gibi görünen o büyük hedeflere her hayal edişimizde, süreci nasıl yönettiğimizi ya da yönetme becerimizin ne kadar hayati olduğunu fark edemiyoruz. Dışta gördüğümüz her şey yalnızca bir sonuç. Peki, iç dünyamızda birbirimizi fark etmediğimiz ve hissetmediğimiz; ağzımızdan çıkan düşünce ve arzuların gerçekten kime ait olduğunu bilmediğimiz bir haldeyken, dıştaki bu sonuçlar dünyasında neyi ve nasıl düzeltebiliriz ki? Bu nasıl mümkün olabilir?

    Hayat denilen gerçeklik nedir? Hayat gerçekten bizden ne istiyor? Anlamıyoruz… Anlamak için ne yaptığımızın farkında mıyız?

    Kötü olanı her gördüğümüzde ne yapıyoruz? Onun tam zıddında yeni bir gerçeklik yaratmak için, sevdiklerimizle aramızda o arzulanan bağları kurmak için ne yapıyoruz? Birkaç saatten birkaç haftaya, hatta aylara ve yıllara uzanan işte, evde, ilişkilendiğimiz her bir zorunlu beraberliklerde birbirimize ne kadar yaklaşabiliyoruz? Ya da kurduğumuz bağlarda ortak bir anlayışa, ortak bir düşünceye ne kadar tahammül edebiliyoruz?

    Belki de her birimizin oturup derinlemesine incelemesi, araştırması ve düşünmesi gereken en önemli konu bu: Herkes sevilmek istiyor ama gerçek sevgiden bahsedenimiz kaç kişi? “Ben gerçekten sevmek istiyorum” diyenimiz kaç kişi?

    Bu soruların ışığında durup bakıldığında; yaşamı yalnızca dışsal sonuçların peşinde koşulan bir süreç değil, içsel bir uyanış sahnesi olarak görmek kaçınılmaz hale geliyor. Eğer kendi hayatımıza zihnin dar kalıplarından ve egonun savunma mekanizmalarından sıyrılarak üst bir bilinçle bakma fırsatımız olsaydı; ezberlenmiş doğruları, fantastik arzuları ve başkalarına ait düşünceleri bir kenara bırakmaya ne kadar cesaret edebilirdik? Dışarıdaki savaşı bitirip içsellikte o sarsılmaz sevgi bağını yeniden inşa etmek, kalbimizle ve aklımızla temasa geçmek için kendi kabuklarımızı kırmaya ne kadar gönüllü olurduk? Belki de asıl mesele ne kadar çaba göstereceğimiz yanında, içsel dönüşümün gerektirdiği o dürüst yüzleşmeyi ve özgürleşmeyi göze alma kararlılığının bize rehberlik etmesi değil midir?

    Arzu Aykın

  • Hikayenin Başı Ve Sonu Belli İse…

    ”Hayatın güzelliği üzerinde durun. Yıldızları izleyin ve kendinizi onlarla birlikte koşarken görün.” – Marcus Aurelius

    Gerçek, Bir'likte. Birlikte keşfedilir ve inşa edilir.

    Hikayenin başı ve sonu belliyse; aradaki her an, her şey, hissedilen, keşfedilen ve ifşa edilenler yaşamı eşsiz kılan benzersiz birer parça olamaz mı? Anladığımız ve edineceğimiz nedir ki, özgürlük dediğimiz nerede?

    Peki kalıcı olan nedir? Neden bir zamanlar hissettiğimiz o hazzı, sanki daha az önce yaşamışız gibi bıkmadan, usanmadan yıllarca anlatmayı adeta bir görev biliyoruz? Nesiller boyunca bir miras gibi aktarmak için çabaladığımız şey tam olarak ne?

    Doğduğumuz andan itibaren bu dünya düzenine karşı bilinçsiz bir direniş gösteriyoruz. Belki de bu, nesilden nesile öğretilerek aktarılan, alışılagelmiş ve tanıdık bir tavırdır.

    “Bu güneşin altında yeni bir şey yok” derler. Öyleyse ne var?

    Sanki bu dünya bize ait değilmiş gibi sürdürüyoruz yaşamı. Üzerimizde hissettiğimiz bu görünmez baskı neyin nesi? Ve her birimiz bu ağırlıkla ne yapıyoruz? Gerçekten, yapmaya çabaladığımız şeyleri neden yapıyoruz?

    Yaşamdaki iş, ev ve ilişkiler arasındaki bağları nasıl yeniden ve yeniden tanımlıyoruz? Bakışlarımızda ne değişiyor? Neye daha çok özlem duyuyoruz? Ekonomik olarak hangi yaşam alanlarımızda, neden daha fakirleşmiş hissediyoruz? İçten içe daha da artan kaygı ve endişelerin arkasındaki o derin eksiklik tam olarak nedir?

    Ve…

    Hayat sizden ne istiyor?

    Arzu Aykın

  • Niçin Yaşıyor Olabiliriz?

    ”Unutmayın, güzel bir şey elde etmek için gösterdiğimiz hiçbir çaba asla kaybolmaz.”

    – Helen Keller

    Gerçek, Bir'likte. Birlikte keşfedilir ve inşa edilir.

    Neden Yaşıyoruz?

    Yaşamsal döngü dediğimiz, teoride öğrendiğimiz ancak yaşarken kaçırdığımız o akışın ne kadar farkındayız? Sürece ne derece dahil olduğumuzun bilincinden uzaklaştığımız her an, gerçekten neredeyiz? Nereye varmak istediğimizi kavrayamadığımız her seferinde bireysel dünyalarımızda neler oluyor, neler hissediyoruz?

    İlk çocukluk yıllarımızı, parklarda diğer çocuklarla oynadığımız ya da evde oyuncaklarımızla baş başa kaldığımız o anları hatırlıyor muyuz? “Ben”i keşfettiğimiz, diğer çocuklarla kurduğumuz ilk temaslar zamanla form değiştirerek tüm hayatımıza yayıldı. Bugün olduğumuz kişi, yaptıklarımız ve sahip olduklarımız; o ilk etkileşimlerin birer aynı ya da benzer yansıması olabilir mi?

    Peki, yaşamımız boyunca peşinden koştuğumuz arzuların gerçekten “bizim” olduğundan emin misiniz? “İstiyorum / istemiyorum” ya da “sevdim / sevmedim” derken merkeze aldığımız referanslar ne kadar bize ait? Biz kimiz, neyiz ve “Hayat” dediğimiz bu deneyimle ne yapmak istiyoruz? En önemlisi: Şu an neredeyim ve nerede olmak istiyorum?

    Zihninizde bitmek bilmeyen sorular varsa, bu harika bir başlangıçtır. Cevapları aramak ve hissettiğiniz eksikliği tanımlamaya çalışmak, hayat amacına giden yoldaki ilk adımdır. En nihayetinde her insan mutlu olmak ister. Ancak “Gerçek mutluluk” kavramı ve ona ulaşma yolu, insanlığın sabırla yanıt aradığı en büyük bilmecelerden biridir.

    İnsan doğası gereği durağanlığı, dinlenmeyi ve konfor alanında kalmayı seçme eğilimindedir. Fakat bizi harekete geçiren, gelişimimizi tetikleyen bir rahatsızlık veya tatminsizlik hissi olmasaydı; fiziksel ve duygusal olarak olduğumuz yerde çakılı kalırdık. Bu bağlamda hayat amacımızı gerçekleştirmek ve kişisel olgunluğa ulaşmak, konfor alanımızın bozulmasıyla ortaya çıkan o itici güçle doğrudan ilişkilidir.

    Abraham Maslow’un İhtiyaçlar Hiyerarşisi prensibinden hareketle, insanın gelişim dinamiklerini ve yaşam alanlarını iki temel seviyede inceleyebiliriz:

    * Fizyolojik ve Temel Yaşam alanı (Biyolojik seviye) : Beslenme, barınma, uyku ve temel aile bağları gibi hayatta kalmamızı sağlayan zorunlu gereksinimleri kapsar. Ancak sadece bu biyolojik ihtiyaçları karşılamak insanı tam anlamıyla tatmin etmez ve gelişmiş bir birey yapmaz. Gelişim, ancak bu alanda bir sıkışmışlık veya yetersizlik hissedildiğinde başlar.

    * Sosyal ve İnsani Yaşam Alanı (Toplumsal seviye) : Maddi birikim, toplumsal statü, saygınlık ve entelektüel arayışları içerir. Bu alandaki hedeflerimiz genellikle toplum, çevresel etkileşimler, kıyaslamalar ve takdir edilme arzusu tarafından şekillendirilir.

    Toplumsal seviyedeki olgunlaşma da yine içsel bir huzursuzlukla tetiklenir. Kendimizde göremediğimiz ancak çevremizde tanık olduğumuz şeyler, bize kendi eksikliklerimizi gösteriyor olabilir mi? Fiziksel olarak büyüsek de zihinsel ve duygusal olarak çocuk kaldığımızı fark ettiğimizde bir huzursuzluk yaşarız. İşte “yetişkin” seviyesine geçme arzusu, bizi bu arayışa iter.

    Aradığımız şeyi netleştirene kadar farklı kapıları çalar, her seviyede yeni etkileşimler kurarız. Bu süreçte analitik kalabilmek son derece kritiktir. Aklın muhakeme gücü geliştikçe netleşen eksikliklerimiz, bizi doğru cevapları duyacağımız alanlara götürür. Fark etmek ve hissetmek, ilerleyişimizdeki en güçlü araçlardır.

    Niteliklerimizin ne kadar farkındayız? Bu nitelikleri neye göre ve nasıl kullanıyoruz? Istırap ile haz arasındaki o ince ilişkinin ne kadar bilincindeyiz?

    Genellikle tek taraflı bakış açılarımızın gölgesine saklanır, kendi sınırlarımızın arkasına kamuflaj oluruz. Başarısızlıktan ya da rezil olmaktan -ve benzeri- korkarken, gerçekten başarılı ve tatminkar bir yaşamı nasıl inşa edebiliriz? Korkularımızın üzerine nasıl çıkabiliriz? Bu ancak insan doğamızı, gölgede bıraktığımız bireysel niteliklerimizi ve yüzleşmekten kaçındıklarımızı korkusuzca fark etmekle mümkündür.

    Neredeyim? Nerede olmak istiyorum?

    Sahip olduğunuz araçlar gerçekten hedefinize ulaşmanızı sağlıyor mu? Kendi “neden”inizde netleşmek ister misiniz?

    Şimdi, dış dünyanın gürültüsünü bir anlığına sessize alma zamanı. Bugün; kendi iç dünyanıza derin bir yolculuk başlatmak, zihninizin koridorlarında saklanan stratejilerinizi gözden geçirmek ve kendi hakikatinizle buluşmak için eşsiz bir fırsat ve davettir. Kapıyı aralamaya ve içeri adım atmaya hazır mısınız?

    Arzu Aykın

  • Yaşam Kalitesini Artırmayı Ne Kadar İstiyoruz?

    Gerçek, Bir'likte. Birlikte keşfedilir ve inşa edilir.

    Yaşam kalitesini artırmayı ne kadar istiyoruz? Araçlarımızı doğru kullanmayı nasıl öğrenebiliriz?

    Günlük hayatımız belirsizliği azaltan rutinlerle örülüdür. Gittiğimiz yollar, yaptığımız işler genelde aynıdır. Küçük sürprizlere kapımızı tamamen kapatmasak da rutinlerin sağladığı konfor alanından pek vazgeçmek istemeyiz. Ancak iş ile ev arasındaki bu öngörülebilir düzeni, ilişkiler boyutuna taşımak imkansızdır.

    İlişkileri zihnen kategorilere ayırmak günlük işleyişi kolaylaştırsa da süreci sağlıklı yönetmek bilinçli bir farkındalık gerektirir. Örneğin; dinamik bir ritme sahip olan finans sektöründe, anlık kararlarla krizlerin nasıl çözüldüğüne hem müşteri hem de çalışan olarak defalarca tanıklık etmişizdir. Tüm ilişkilerin temelinde ise güven yatar.

    Güven tanımı sizin için ne demek? Hangi eylem, eylemsizlik ve özellikleri içerisinde barındırır?

    Güvenin, eylemin ve eylemsizliğin farklı formlarını hayatımızın en çok zaman geçirdiğimiz alanlarında tecrübe ederiz. Buna rağmen, aynı pratik ve kararlı tutumu yaşamın diğer alanlarına aktaramamak bazen kafa karışıklığı yaratır. Bu durum ne iyi ne de kötüdür; sadece bir sonuçtur. Ancak yanıtları yalnızca duygusal dünyamızda aramak; zamanı, enerjiyi ve finansal kaynakları yönetme becerimizi derinden sarsabilir. Analiz edilmeyen ve ayrıştırılmayan deneyimler, benzer durumlarda benzer tepkiler vererek aynı kısır döngülerin içinde sıkışıp kalmamıza yol açabilir.

    Hayatın karmaşasında kişisel bir denge kurmak ve net bir yaşam amacı belirlemek; dışarıdan gelen verileri nasıl işlediğimizle ve kendi özgün bakış açımızı nasıl geliştirdiğimizle doğrudan ilgilidir. Kendi yaşam alanlarımızı yönetmek, yalnızca teknik bir planlama değil; derin bir içsel farkındalık ve niyet yönetimi sürecidir.

    Süreci yönlendirmemizi sağlayacak temel prensiplerden bazılarını gelin birlikte hatırlayalım:

    1. Kendi Penceremizden Bakmanın Gücü Dış dünya herkese benzer fırsatlar veya zorluklar sunsa da bu girdileri nasıl anlamlandırdığımız tamamen bireyseldir. Başkalarının başarı tanımları birer rehber olabilir; ancak nihai kararı veren ve süreci yöneten sizsiniz. Bir başkasının hayatındaki çözüm, sizinkiyle aynı etkiyi yaratmayabilir. Çünkü her bireyin bu yaşamda üstlenmesi gereken sorumluluk alanı ve kat etmesi gereken yol kendine hastır.

    2. Tüketimden Değer Üretmeye Geçiş Yaşam yönetimindeki en büyük engel, yalnızca “almaya” veya “tüketmeye” odaklanmaktır. İnsan doğası gereği haz odaklıdır. Ancak gerçek doyum, kişisel çıkarın ötesine geçip daha büyük bir amaca ve bütüne katkı sağlandığında ortaya çıkar. Yaptığımız işi neden yapıyoruz? Hizmet etmek ve sunduğumuz hizmetin değeri ne anlama geliyor? Bu soruların yanıtı, hazzı kalıcı bir tatmine dönüştürür.

    3. Belirsizliği Yönetmek: Odak ve Disiplin Amacımıza giden yolda, çabalarımızın karşılıksız kaldığını hissettiğimiz karanlık ve belirsiz dönemler olabilir. Kişinin öz hakikati ve yönetim becerisi, tam da bu belirsizlik anlarında sınanır. Yalnızca sonuç odaklı bir beklenti içindeysek belirsizlik kaygı yaratır. Ancak amacımız netse, potansiyelimizi ortaya koymak ve bütüne katkı sağlamak istiyorsak; engeller bizi durdurmak yerine disiplinimizi pekiştirir.

    4. Kararlılık ve Adanmışlık Yaşam yönetiminde “orta yol” adını verdiğimiz alan çoğu zaman bir yanılsamadır. Gerçek tatmin ve gelişim söz konusu olduğunda, ya sizi besleyen bir ilerleme içindesinizdir ya da sizi tüketen bir durağanlıkta. Bir eylemi sırf “yapmış olmak için” gerçekleştirmek bizi gerçek doyuma ulaştırmaz. Yaşam kalitesini belirleyen şey, ara duraklarda takılı kalmadan her eylemi net bir amaca ve değere bağlama kararlılığıdır.

    5. “Bugün”ün Eşsizliği Zaman yönetiminde en kritik birim “bugün”dür. Her gün, daha önce hiç yaşanmamış ve bir daha tekrar etmeyecek benzersiz seçimler barındırır. Geçmişin başarılarına veya geleceğin kaygılarına takılmak yerine, her sabah önümüze konan taze fırsatlarla yüzleşmeliyiz. Dünyanın varoluşundan bu yana hiçbir günün bir diğeriyle aynı olmaması, zamanı ve yaşam amacını her sabah taze bir bakışla ele almamız gerektiğini hatırlatır.

    Hayat amacına yönelik bir yaşam yönetimi; güveni doğru inşa etmeyi, başkalarının kalıplarına göre değil kendi özgün bakış açınızı geliştirmeyi, tüketmek yerine değer üretmeyi ve her günü benzersiz bir fırsat olarak görmeyi gerektirir.

    Ancak içinde bulunduğumuz yoğun koşullarda ve karmaşık kriz anlarında stratejik aksiyon almak her zaman kolay olmayabilir; tüm bu potansiyeli tek başımıza keşfetmek zorlaşabilir. Tam da bu noktada, kör noktalarınızı aydınlatacak ve yeni fırsatları berraklaştıracak ortak bir bakış açısını birlikte inşa etmeye ne dersiniz?

    Bugün, kendi “neden”inize ve potansiyelinize doğru atacağınız o ilk stratejik adım ne olurdu?

    Hayat sizden ne istiyor?

    Arzu Aykın