-
Değişmek mi yoksa Değiştirmek mi?
”Sabah harika bir nimettir. Umudu temsil eder, bize Yaşam dediğimiz şeyin yeni bir başlangıcını verir. ” – Bilinmiyor

Gerçek, Bir'likte. Birlikte keşfedilir ve inşa edilir.
Merakla ve adım adım, her seviyede büyüyoruz.
Yeni doğan o bebek yüzlere bakan amcaların, teyzelerin iyi dileklerinde, dualarında ve görünmez niyetlerinde “adam olacak çocuk” özlemi saklıdır. O masum bakışlardan geleceğe uzanan vizyoner bir perspektif doğar. Birlikte büyüyüp geliştiğimiz en küçük birim olan ailede; akış tanımında gizli olan “her şey senin istediğin gibi olsun” anlayışına varana dek pek çok durumla karşılaşırız. Koşulların bizce tanımı, genellikle gösterdiğimiz dirençle “ıstırap” hâlini alsa da; doğanın bir parçası olduğumuz hissine doğru törpülenen arzularımız, dönüşen niyetlerimiz ve elimizdeki birkaç araçla, kontrolü tamamen bizde olmayan bu bedenin esaretinde özgürlüğü ararız.
Özgürlük; her birimizin eşsiz, biricik ve aynı zamanda bütünün ayrılmaz bir parçası olduğu gerçeğinde gizlidir. Polarite yasası, bizi bilinçsizlik hâllerinden bilinçli farkındalığa doğru taşır. Gerçek doğamızın bize gösterdikleriyle yükselen o özlem, birbirimize etki eden örnek oluşlarımızla anlam kazanır; amaç ve misyonun ayrılmaz buluşmasına tanıklık ederiz. Yaşam dediğimiz şey, zihin alanlarımızın bu birliğidir.
Köpüren, yükselen ve alçalan… Bilimin ölçtüğü o 90 saniyelik duygu salınımını kabul etmekten uzaklaşarak hayatta kalma paniğine kapıldığımızda ve tutunduğumuzda, zihin denilen bu “arayüzün” gerçek ihtiyacı nedir? İnsanın tüm eylemi ve çabası, aslında bu ihtiyacı keşfetmek olabilir mi?
Peki, en büyük ve en ulaşılmaz görünen olsa da peşinden gizlice gitmeye, belirsiz de olsa farkındalıkla değer vermeye gayret ettiğimiz hayat amacımıza doğru ilerlerken destek aldığımız Abraham Maslow’un ihtiyaçlar hiyerarşisi; basamak basamak ve aynı zamanda iç içe, üssel bir artışla bilinç seviyelerinde yükseldikçe hissedilen o anlamın sarsılmaz sevincinde keşfedilecek olan boşluk ve değişim olabilir mi?
Günlük hayatın gerekliliklerinde; eğitim, evlilik, iş gibi yaşamın dönüm noktalarında ıstırap ile keyif arasında salınan arzu, duygu, düşünce ve eylemlerimizi, karşıtlarıyla birlikte inançlarımızla inşa etmeye çabalıyoruz. Nedensellik yasasının üzerimizdeki görünmez bağları, bu bağların etkileri ve sonsuz döngülerle edinilen tecrübeler… Tüm bunlar, “Ben”in çok ötesinde olanla; geçmiş, şimdi ve geleceğin tek bir “an” hissinde buluştuğu o birlikte hissedilen bütünsellik olabilir mi?
Bir arayıcı olduğunu adım adım fark eden insan, tıpkı emekleyen bir çocuğun ayağa kalkışındaki o ilk adımı gibidir. Ayağa kalkmanın özgürlük olduğu o yalan, gerçek ve illüzyon sarmalında, doğru seçimleri yapmaya doğamızın izinde, yavaş yavaş ve emin adımlarla geliriz.
Özgürlük hissinin şimdiki zamanda tüm sonuçlarıyla belirdiği bu alanda; değişime zorlanan mı, yoksa değişimi arzulayıp onu yönlendiren mi olmak istiyoruz? Bilinçli bir yaşam gerçekten nasıl olurdu? Ve kalben kurduğumuz hayallerin gerçekleşmesi karşısında, onları birer “mucize” diye kucakladığımız o ilk heyecanı hâlâ hatırlayanınız var mı?
Kaç nesildir aktarılan bu büyük ve sorumluluk dolu mirasın aydınlattığı yaşamlarımızla, siz en büyük özleminizi nasıl tanımlarsınız?
Arzu Aykın
-
Sürecin Neresindeyiz?

Gerçek, Bir'likte. Birlikte keşfedilir ve inşa edilir.
Sürecin Neresindeyiz? Bilinçli Bir Yaşamın ve Bütünlüğün İzinde
İşte, evde ya da günlük ihtiyaçlarımızı karşılama telaşında… Tüm bu akışın tam olarak neresindeyiz? Yaşama ve sürece ne kadar dahil olabiliyoruz? En yüce değerlerimizle biçimlenen alanları ve sevdiklerimizle kurduğumuz bağları bu büyük süreçle nasıl ilişkilendiriyoruz?
Bu dünyadaki varlığımızla zaten doğal bir işleyişin ayrılmaz birer parçasıyız. Yaşamımızın her bir alanı ve bu alanların birbiriyle olan etkileşimi, devasa ve görünmez bir çarkın halkalarını oluşturur. Ancak çoğumuz, içinde bulunduğumuz durumların ve koşulların derinliğini hissetmekten uzağız; hatta bu hissedemeyişin bile farkında değiliz. Çoğu zaman zihnen karmaşık, belirsizliklerin gölgesinde ve günü kurtarma telaşıyla ömrümüzü tüketiyoruz.
Peki, arzularımızın gerçekleşip gerçekleşmemesinden ziyade karşımıza çıkan sorunlara gereğinden fazla anlam ve önem yüklemek, sürecin bir parçası olduğumuz farkındalığından bizi alıkoyan en büyük engel olabilir mi? Yaşamımızda eksik kalan veya gerçekleşmeyen her şeyin sorumluluğunu “öteki” ya da “diğerleri” olarak tanımladığımız dış etkenlere yükleyip, onlara kendi gücümüzü devrederek birer otorite haline getiriyor olabilir miyiz?
Yüksek bir farkındalık ve bilinç seviyesinde; inanç, düşünce ve duygularımızın ötesine geçme arzumuz doğrultusunda doğru hareket ettiğimizde, yaşamımızı ve arzularımızı yönetme becerimizi geliştirebiliriz. Çünkü en küçük ya da en büyük diye nitelendirdiğimiz her türlü arzuyla zaten bu sürecin tam merkezindeyiz.
Süreç; en temel tanımıyla aralarında kopmaz bir bağ olan, belirli bir düzen ve zaman içinde ilerleyen, gelişen ve bir sonuca ulaşan olaylar dizisidir. Sadece akıp giden boş bir zaman diliminden ibaret değildir; o zamanın ruhunda gerçekleşen işleyişin ve aşamaların tamamıdır. Bu işleyişte net bir hedefe ve niyete sahip olmak kadar, sarsılmaz bir inanç taşımak da sürecin olmazsa olmazlarındandır.
İnsan, bir yandan sürecin parçası olduğunu idrak edip diğer yandan hayat amacına yönelik adımlar attıkça; keşfettikleri ve ortaya çıkardıkları vasıtasıyla gerçek hazza, yani mutluluk ve sevgi olarak tanımlanan o derin bütünlük hissine ulaşır. Ancak sürecin bir parçası olduğumuz gerçeğini her durum ve koşulda fark edebilmek; disiplinli, sürdürülebilir, en yüksek değerlerimizle ve hayatın kendisiyle hizalanmış içsel bir hazırlık çalışmasını gerektirir.
İnsan, doğası gereği bunu tek başına başarmakta zorlanabilir. Öyleyse, her durumu ve koşuluyla bir sürecin parçası olduğumuz bu yaşamda durup sormak gerekir: Bu yolda kim/kimlerden destek alıyoruz? Bu desteğin ne kadar farkındayız ve aldığımız katkıyı yaşamımızı hangi yöne evriltmek için kullanıyoruz?
Hayat sizden ne istiyor?
Arzu Aykın
-
Yaralı Olmanın Getirdikleri
”Hayatınızda zaten sahip olduğunuz iyi şeyleri kabul etmek, tüm bereketin temelidir.”
– Eckhart Tolle

Gerçek, Bir'likte. Birlikte keşfedilir ve inşa edilir.
Yaralıyızdır. Az ya da çok, hepimiz herhangi bir durumdan ya da koşuldan yaralıyızdır.
Anlaşılmak isterken, aynı zamanda anlaşılmaktan kaçınırız. Böyle anlarda görünmez bir zırhın arkasına sığınmamızın kaçınılmaz sonuçları yok mudur? İletişim kurmak, karşımızdakinin uzanan kollarındaki sevgiyi—ki her birimizin sevgi tanımı farklıdır—hissetmeye gönüllü ve özlem doluyken, tam tersi eylemlerde bulunduğumuzu söyleyemez miyiz? Kelimelerin işimizi kolaylaştıracağını sanırken, kendimizi daha da çıkmaz yollarda bulabiliriz. Zihnimizi sürekli meşgul eden haller, yükselip alçalan zihin sesleri ve o karmaşanın içinde kayboluşlarımız az sayılmaz.
Yaralı olmaktan ne anladığımıza ve bu yaralardan ne edindiğimize bağlı olarak hayata karşı bir duruş geliştiririz. Bu duruş, yaşamımıza ve ona dahil olan her şeye karşı seviye seviye davranışlarımıza yansır. Genellikle bu eylemler bilinçsizce gerçekleşir; ta ki hayat amacımızı sorgulamaya başlayana kadar…
Yaralıyızdır ve iyileşmek isteriz. Ancak iyileşmekten ne anladığımız da en az yaranın kendisi kadar önemlidir. Bunu, doğanın eşsiz varlığımıza sunduğu lütuflarla ve bizzat tecrübe ederek öğreniriz. Yaralı olmanın bizden götürdüklerine odaklanan ve nesilden nesile aktarılan tüm bu eylemlerin bütünlüğü içinde, çevremizle birlikte şekilleniriz.
Arzular, düşünceler, inançlar ve hatta eylemlerimizin ardındaki niyetlerle, zaman zaman bitmek tükenmek bilmeyen bir koşuşturmacanın içinde sürükleniyormuş gibi hissederiz. Bu his, içsel dünyamızdaki yaralara temas eder.
En iyi ilaç ya da şifa her birimiz için farklı olsa da, hareketli bir su kenarında bulunmak çoğumuz üzerinde olumlu bir etki bırakır. Bu adım bazen sadece bir bardak su içmek bile olabilir. İçinde bulunduğumuz durumun sisli hali bizi halden hale soksa da, nedensellikte uzaklaşıp sakin bir zihinle en doğru adımı atmaya çalışırız.
Peki, yaralarımız zamanla bariyerlerimize dönüşüyor olabilir mi?
Düşüncelerimizin, yaraların bizden götürdüklerine odaklandığının farkında olmayabiliriz. Ancak endişe, korku ve benzeri duygularla kendimizi ifade ederken, arkadaki inançlarımızın ne kadar farkındayız? O an için bunun farkına varmanın mümkün olmadığını söyleyebilir miyiz?
Yara olarak anlamlandırdığımız birden fazla deneyimin birikimiyle kendimize ait bir öz bilgi edinir ve bir yaşam stratejisi geliştiririz. Araştırdığımız, gözlemlediğimiz ve sorguladığımız her durumun birikimi, bizi belirli bir duygusal ve zihinsel olgunluğa taşır. Beş duyunun “Ben” için sunduğu o muhteşem alıcılıkta, gizlice yürüttüğümüz nedensellik araştırmasının niteliksel bir kazanıma dönüştüğünü söyleyebilir miyiz?
Peki, bu nitelikten bahsederken referans olarak neyi alıyor olabiliriz?
Zihin bir ekran… Zihin beden bütünlüğünde, öğrenilen araçlarla duygusal ve zihinsel dengeyi bulmaya çalışıyoruz. Bu araçların sürekliliğini sağlamakta zorlansak da, geldiğimiz bu noktada hâlâ neyin eksikliğini hissediyor olabiliriz?
Dengeyi hem yaşam alanlarımızda hem de hayatın tüm katmanlarında kurabilseydik, yaşamımızda neler değişirdi?
Gerçekten, hayat sizden ne istiyor?
Arzu Aykın
-
Başka, Başkaları…
”Binlerce ormanın yaratılması bir meşe palamudundadır.” – Ralph Waldo Emerson

Gerçek, Bir'likte. Birlikte keşfedilir ve inşa edilir.
Şehirlerin ve Zihnin Kalabalığında Kaybolan “Ben”
Yaşadığımız şehirlerde ya da şehirler arası kısa mesafeli günübirlik kaçamaklarda normalleştirdiğimiz kalabalıkların, yaşam alanlarımızı yönetmeyi ne kadar zorlaştırdığının farkında mıyız?
Zihnen, bedenen ve ruhen tükenmiş bir halde, şu yaz günlerinde bir değişiklikten güç alma niyetiyle belki de hafta sonuna ulaşıyoruz. Ardından bir heyecanla —bazen de sadece başkaları mutlu olsun diye— kendimizi yine o kalabalıklara atıyoruz. Dönüşte ise hep aynı tablo: Derin bir yorgunluk, “Bir daha asla” ile başlayan pişmanlık cümleleri ve yeni haftaya bambaşka tükenmiş halimizle başlamak… Zamanın arasına sıkışmış bu döngüde, hem kendimize hem de çevremize karşı giderek duyarsızlaşıyoruz.
”Benlik bir durum yok.”
Günlük hayatta kulaklarımıza en çok çarpan bu cümle, aslında kendi hayatımıza yabancılaşmamızın özeti gibi. Bu duyarsızlığa, ellerimize yapışan telefonlar ve öne eğik başlarımız eşlik ediyor. Gencinden yaşlısına artan boyun fıtıkları, omurga eğrilikleri ve içe çökmüş omuzlar… “Kambur durma!” ikazlarını papağan gibi tekrarlarken, bedenimizin ve zihnimizin ne kadar sıkıştığını görmüyoruz.
Evlerimiz eşya kalabalığı, zihinlerimiz düşünce kalabalığı; yollar, hastaneler, toplu taşımalar insan kalabalığı… Hiçbir yere varmayan şikayetlerle yakınlarımızla ya da değil tartışırken, acaba doğru çözümü yanlış yerlerde mi arıyoruz?
Başkalarının gözünden biçimlenen hayatlarımızda, kapı arkalarına istiflediğimiz eşyalar ve “başkası için yaptım” dediğimiz ama aslında kendi arayışlarımızdan ibaret olan o uzun listeler…
Bugün durup kendimize şu soruyu sorma zamanı: Başkaları için yaptığımız, vazgeçtiğimiz ya da arzuladığımız her şeyin arkasındaki asıl neden nedir?
Çünkü yaşam amacını kaybetmiş bir zihin, oluşan boşluğu eşyalarla, kalabalıklarla ve başkalarının istekleriyle doldurmaya çalışır. Oysa bu dünyadaki varlığımız, teğet geçtiğimiz bir hayatı “Benlik bir durum yok” diyerek izlemek için değil; kendi potansiyelimizi, özümüzü ve nihai amacımızı keşfetmek içindir. Bugün o telefonları bir anlığına indirip omuzlarımızı dikleştirelim. Dışarıdaki gürültüyü susturup kendi iç sesimize kulak verdiğimizde göreceğiz ya da hissedeceğiz ki; gerçek dinlenme de, aradığımız o büyük anlam da başkalarında değil, kendi hayat amacımızla yeniden kuracağımız o içsel ve dışsal bağda saklı.
Arzu Aykın
-
Yangın Varrr
”Düşünmeyin ya da yargılamayın, sadece dinleyin.” – Sarah Dessen

Gerçek, Bir'likte. Birlikte keşfedilir ve inşa edilir.
Ormanlar ve içinde varlığını sürdüren her şey yanıyor. Yangın sonrası görüntü ise yangının kendisinden de acı, çok daha ıstırap verici. Kurak, ıssız ve sanki hiç yaşam belirtisi yokmuş gibi… Zamanın merhametine mahkûm edilmiş bir çaresizlik. Aslında yaşadığımız alanları ve aynı zamanda yaşamımızın her bir alanını kendi ellerimizle sabote ediyoruz.
Her birimizin yaşamında izleri olan, hâlâ içsel dünyalarımızda varlığını sürdüren birçok anıdan birkaç alıntıyla devam edecek olursak… Çocukken pikniklerle şenlenen o ormanlar; içinde karşılaştığımız, bazen korksak da varlığını hissettiğimiz canlılar… Belki de doğayla aramızdaki o görünmez ama hissedilen bağları ilk kez orada keşfetmiştik. Büyüklerimizle nehir kenarlarında balık tuttuğumuz, teknelerle açıldığımız o denizler; kıyıdaki ağaçların en küçük ama en güçlü çalgıcıları olan ağustos böceklerinin melodileriyle çınlardı. Doğanın en yalın hâlinde, çadır kampında kuşlarla, börtü böcekle, bazen de bir arabanın içinde uyumak zorunda kaldığımız anlarda; ağaç gölgelerinin o koruyucu, güven veren kollarını hissederdik. Yerli malı haftalarıyla şenlenen okul yıllarımızı hatırlarız yüzümüzdeki o tatlı gülümsemeyle.
Bu bağlılık ve bağımlılık gerçeğinden baktığımda; çocukken saçlarımızın kesilmesiyle hissettiğimiz o çıplaklık ve yalnızlık duygusu, tıpkı bir ormanın çöle dönüşmesi gibidir. Kadın/erkek kimliklerimizin “kurallar” denilerek rızamız dışında elimizden alınması, o yaşta yüklenen ağır anlamlar ve Kadının Adı Yok ve benzeri kitaplarda karşılığını bulan özgürlük arayışları… Yıllar sürecek bir ıstırabın izlerinde başlayan uzun bir arayıştı bu belki de.
Zorlanmadan gelişemiyoruz, bu doğru. Ancak bize öğretilmeyen ve aşmakta zorlandığımız bir gerçek var: Duyguların üzerine kolayca çıkamıyoruz. Şimdilerde fark ediyoruz ki, bu durum kelimelerle anlatılamaz; ancak yaşayarak, eyleme geçerek deneyimlenebilir. Eylemlerle izlenim edindikçe hissedecek, hissettikçe akıl ve ötesi vasıtası ile o duyguların üzerine çıkabileceğiz.
Belki de çoğumuzun dünyası uzun süre bir yangın yeri gibiydi. Başkalarının zarar verebileceği inancıyla —belki de henüz konuşmayı bile öğrenmeden edindiğimiz o duyumlarla— etrafımıza ördüğümüz zırhın içinde, dünyamızı kendi ellerimizle yakmıştık. Eziyet ve suçlama; boyutu kişiden kişiye değişse de insan ilişkilerinde şiddete varan noktalara tırmanabiliyordu. Fiziksel bir eylem olmasa bile, eylemsizliğin içinde öldürme, eziyet etme ve işkence hat safhadaydı.
Durdurulamaz bir öfkenin zamanla sigara içmeye evrildiği o yıllar… Reklamların inanılmaz çekiciliğiyle. İçeriye çekilen her duman, zihinsel ve duygusal yangının fiziksel bedende yaşanmasından başka ne olabilirdi ki? Üstelik bundan zevk alıyor olabilir miydik; acıdan ve ıstıraptan zevk almak gibi… Pek çoğumuzun yaptığı gibi kendi kendimize işkence ediyor olabilir miydik? Dışarıya taşan bu eziyetin sözel ya da davranışsal yansımalarıyla sevdiklerimizde yarattığımız baskının boyutunu hâlâ tahmin edebilir miyiz?
Tüm bunları “normal” kabul ettiğimiz o hallerimiz, aslında toplumda her gün izlediğimiz trajedilerin birer yansıması. İnsan olma yolunda doğaya, evimizdeki ya da sokaktaki hayvanlara verdiğimiz zararın farkında bile olmadan geçtiğimiz yılların ardından, bugün sadece lanet okumanın hiçbir değiştirici gücü yok.
Baskıcı eylemlerin tortusunda duyulan utanç; başkalarının bize uyguladığı ya da bizim başkalarına yaşattığımız istenmeyen davranışları haklı çıkarabilir mi? O anın şartlarında alınan kararların doğruluğu bugün geçerliliğini koruyamaz. Yaşadıklarımıza yüklediğimiz anlamlardan özgürleşmek kolay olmasa gerek! Tecavüzün, rencide edici davranışların ya da baskının yaygınlığı durumun ne kadar vahim olduğunu gösterse de, görmekten kaçındığımız gerçekler her gün yüzümüze vuruyor: Çocuğumuzdan, komşumuzdan, eşimizden, işimizden… Herhangi bir yerde, bir toplu taşıma aracında, pazarda, ailede ya da iki kişinin iletişiminde…
“Beni kıskanıyorlar” ”Beni seviyorlar.” ya da benzeri söylemlerle kurduğumuz o fantezi dünyalarından çıkmanın vakti geldi. Döngüsel yaşamımızda tehdit olarak algıladığımız her bir durum için dışarıyı suçlamayı ve şikâyet etmeyi bırakıp kendimize dönmenin, kendimizle yüzleşmenin ve kendimizi bilmenin tam vakti. Yaşam alanlarımızda ve ilişkilerimizde saygı, sevgi, anlayış ve hoşgörünün de ötesine geçerek; hakiki ve derin bağlar kurabileceğimiz bir olgunluğa erişmeyi gerçekten istiyor muyuz? Kalbimizin ritmine uygun bir rehber kendini bilme arzumuzda zamanı hızlandırmamızda yardımcı olacaktır. Peki bizler, dışarıdaki yangınların arkasına saklanıp kendi varoluş sorumluluğumuzdan kaçmaya devam mı edeceğiz; yoksa bu dünyadaki asıl hayat amacımızın, yanan ruhumuzu küllerinden yeniden doğurarak kendi hakikatimizle buluşmak olduğunu idrak etmeye hazır mıyız?
Arzu Aykın
-
Bir Şeyin Parçası Olmak…
”Hep aşağıya bakarsanız gökkuşağına rastlamazsınız.” – Charlie Chaplin

Gerçek, Bir'likte. Birlikte keşfedilir ve inşa edilir.
Bir şeyin parçası olmak… Aslında öğrendiğimiz bu dünya, muazzam ve kusursuz işleyen büyük bir sistemin parçasıdır. Dünyadaki tüm canlılar da bu sistemin ayrılmaz birer ögesi; birbirine görünmez ağlarla bağlı ve bağımlı. Fakat ne yazık ki modern insanın trajediye dönüşen hikayesi tam da burada başlıyor: Görünmez ağlarla bağlıyız, ama öyle hissetmiyor ve öyle yaşamıyoruz.
Zıtlıkların birbirini tamamladığı bu evrende, dünya belki de ruhumuz için büyük bir eğitim alanı. Eğer öyleyse, tam da şu an yaşadığımız bu düzlemde durup bakmalı ve sormalıyız: Gerçekte öğrenmeye, edinmeye çalıştığımız şey nedir? Birlikte düşünelim.
“Bir şeyin parçası olmak” cümlesindeki o şey dediğimiz yere ne koyarsak koyalım; durumların ve koşulların getirdiği süreçler bizi her defasında bir amaç edinmeye yönlendiriyor. Ancak referans noktalarımızı yanlış yerlerde arıyoruz. Güç, itibar, güvenlik, bilgi ve tüm bunların üzerinde bir tahta oturan para… Her bir kavrama yüklediğimiz anlam nispetinde şekilleniyoruz. Referans aldığımız bu araçlar, bizi bütüne yakınlaştırmak yerine bütünden ayıran, kendimizi korumaya aldığımız birer zırha dönüşüyor. Bir şeyin parçası olmayı bir bütünleşme değil, bir sahip olma arzusu olarak algılıyor; ait olmak yerine egemen olmak istiyor olabilir miyiz?
Oysa bir şeyin parçası olduğunu hissetmek, başlı başına en büyük ödüldür. Bu his, beraberinde derin bir güven ve sorumluluk getirir. Sevdiklerimize, ailemize, çocuklarımıza, komşumuza, sokağımıza, üzerinde yaşadığımız kıtaya ve nihayetinde tüm dünyaya karşı bir sorumluluk…
Peki biz bu sorumluluk karşısında şu an ne yapıyoruz? Gerçekten bu sorumluluğun neresindeyiz?
Bizi fiziksel, duygusal ve zihinsel olarak yükselten her türlü eylemin veya eylemsizliğin ardından, keşfettiklerimize nasıl yaklaşıyoruz? Bir anlığına yakaladığımız o yüksek farkındalık halini sonrasında nasıl bir duyguyla karşılıyoruz? Çevremize neyi, ne kadar ve nasıl aktarabiliyoruz?
Ne yazık ki çoğu zaman kendimizi dönüştürmek ya da bütüne katkı sunmak yerine; alışkanlıkların uyuşturucu konforuna teslim ediyor, kanıksanan eylemlerin içinde kendimizi görmezden geliyoruz. Kendi yarattığımız bir fantezinin içinde, gerçek hissetmeyi sürekli erteliyoruz.
Doğduğumuz andan itibaren deneyimler, duygular, eşyalar ve ilişkiler biriktiriyoruz. Peki bugünden geleceğe, geleceğimizle birlikte yürürken sahip olduklarımızı hangi niyetle kullanıyoruz? Kendimize korunaklı bir kale inşa etmek için mi, yoksa yaşamın akışına hizmet etmek için mi?
Bağlı ve bağımlı olduğumuz bu çıplak gerçekle yüzleştiğimizde; güven verebilmek ve gerçekten hissettirebilmek adına karşılıksız nelerin üstünü çizebiliyoruz? Egomuzdan, haklı çıkma hırsımızdan, kontrol etme arzumuzdan ve sahte konfor alanlarımızdan vazgeçebiliyor muyuz?
Belki de bu eğitim alanında öğrenmemiz gereken tek ders şudur: Sahiplenmeyi bıraktığında ait olabilirsin; zırhlarını bıraktığında ise gerçekten bir şeyin parçası olduğunu hissedersin. Ve bu dönüşüm; ancak farkındalıkla eğitilmiş, sürdürülebilir bir gelişim anlayışını benimsemiş bir zihinle mümkündür.
Hayat sizden ne istiyor?
Arzu Aykın
-
Özgünlüğünüzü Keşfedin
”Keşiflerimin hiçbirini mantıklı düşünme süreci aracılığı ile yapmadım.” – Albert Einstein

Gerçek, Bir'likte. Birlikte keşfedilir ve inşa edilir.
Yaşamımızın belirli evrelerinde “yeni bir dönem” olarak adlandırdığımız süreçler deneyimleriz. O anların içinde bulunurken süreci yönetmek şöyle dursun, yaşadığımız şokun etkisiyle çaresizce donup kaldığımızı hatırlarız. Hatta öyle ki hissizleşir, hayatı sadece sürüp giden bir akıştan ibaret sanırız.
Zaman geçip de geriye baktığımızda ya da bir dost sohbetinde o günleri anarken, yaşadıklarımızın üzerimizdeki etkilerini kavramaya başlarız. İlk anlatışlarımızda duygusal dünyamızın ağırlığı öne çıkarken, zamanla ya da içsel bir çaba ile cesaretimiz geliştikçe zihinsel dönüşümümüzü fark ederiz. O an verilen kararların ve uygulanan eylemlerin, o günkü idrakimizin verebileceği en iyi tepkiler olduğunu anladığımızda, değişimin gerçek anlamı da zihnimizde şekillenir.
Her birimiz eşsiziz; fakat bu farkındalığa ulaşmadıkça eşsizliğimiz hakkında bir fikrimiz olamaz. İnsan olarak eylem ve eylemsizliklerimiz, temel özelliklerimiz ölçüsünde birbirine benzer. Bizi benzersiz kılan; yaşam amacımıza uygun doğamızı keşfetmek ve bu süreci yönetme becerisini geliştirerek elde edeceğimiz doyumu bütünün yararına sunabilmektir.
İnsan mutlu olmak ister. Ancak içsel ve dışsal mutluluğun kısıtlı davranış kalıplarıyla tanımlanamayacağını gördüğümüz an, arayışımızın yönü değişir.
Peki, değerlerinizi keşfetmek için tam da doğru zaman bu zaman olabilir mi? İşte o zaman özgürlüğümüzü keşfetme vakti gelmiştir. Istırap ile keyif arasında sıkışıp kurtuluş aradığımız bu düzlemde, aykırı ve ezber bozan sorularla doğru cevapları iç dünyamızda hissetmeye başlamak bir süreçtir. Bu süreç, yavaş gelişen doğamıza karşı sabırla ve kararlı eylemlerle yönetilmesi gereken bir yapı içinde ilerler; kaldı ki bu yapının keşfi tek başına yürünebilecek bir yol da değildir.
“Biz neyiz?”, “Nereden gelip nereye gidiyoruz?”, “Hayat amacım nedir?” soruları, özgünlüğümüzü keşfettiğimiz kapının anahtarlarıdır. Üzerimizdeki duygusal, zihinsel, fiziksel ve ruhsal baskıların kaynağını korkusuzca aramak içsel bir çaba ister. Çevrenin şekillendirdiği “ben” algısından, aklın ve kalbin birliğine ulaşan bir süreci yönetmek; aklın işleyişini kavrayarak sebep-sonuç ilişkisi kurmaya yönelik bir gayret gerektirir.
Dünya, durumlar ve koşullar birer sonuçtur. Nedeni sorgulamak ise kendini bilmeye ve eşsizliğini keşfetmeye giden yoldaki en cesur adımdır. Yol boyunca bizi taşıyan birçok araç olabilir; fakat her araç bizi bir yere kadar götürür. Sonrasında zihnimizde o tanıdık yankı belirir: “Peki, ya sonrası?” Daima bir eksiklik duygusuyla süren bu arayış, nihayetinde bizi derin bir kavrayışa ulaştırır: Hayattaki her şey, içimizdeki asıl eksikliği keşfedene kadar tam da olması gerektiği gibidir.
Özgünlük; eksik hissettiğimiz her şeyin aslında tamamlanmamız için birer basamak olduğunu kavramaktır. Bu kavrayışla birlikte baskı yerini özgürlüğe, çaresizlik ise içsel bir güce bırakır. Ve hayat, tam da kendi içimizdeki o doğru cevaba dokunduğumuz an gerçek anlamıyla başlamış olur.
Hayat sizden ne istiyor?
Arzu Aykın
-
Temel Olan Şey, Yapmaktır

Gerçek, Bir'likte. Birlikte keşfedilir ve inşa edilir.
Hayatın temel amacı, varlığın özündeki iyilik ve mutlulukla bütünleşmektir. Ancak bu hedefe ulaşmak yalnızca düşünsel bir çabayla değil, “temel olan yapmaktır” ilkesi uyarınca somut eylemlerle mümkündür.
Pek çok öğreti insanın kendini bilmesi ve öz doğasını keşfetmesi üzerine odaklanır. Fakat bizler, doğamız gereği sürekli gelişen egoist bir yapıya sahibiz. Dış dünyada “bolluk” olarak gördüğümüz her şey insanı mutlu etmek için vardır; ne var ki çoğu zaman bunu hissedemeyiz. Varoluşun temelinde, birbirine zıt gibi görünen her şeyin aslında birbirini tamamladığı gerçeği yatar. Ancak olguları egoist doğamızın penceresinden süzdüğümüz için bu bütünlüğü algılamakta zorlanırız. Kendi türümüz içinde, rekabetçi yapımızın bir sonucu olarak sürekli bireysel mutluluğumuz için çabalarız. Bir ailenin, grubun ya da topluluğun parçası olmak isterken bile önce kendimizi düşündüğümüz için o aradığımız huzuru ıskalarız. Bencilce mutluluk arayışı, sonu gelmeyen yıpratıcı, yorucu hatta çaresiz bir çabaya dönüşür.
Oysa tüm doğanın bir parçası olduğumuz gerçeğini içselleştirebilseydik, tamamlanmayı nasıl deneyimlerdik?
Bunu en küçük topluluk olan ailede zaman zaman tecrübe ederiz. Fakat zihinsel ve duygusal dünyamızda öğrenilmiş düşüncelerin, kalıplaşmış inançların esaretinde olduğumuzu fark edemezsek, doğru muhakemeyi nasıl yapabiliriz? Bu durum, ciddi ve hassas bir içsel çalışma gerektirir. Aslında tüm hayat kurallarının temelinde “Oyunu kuralına göre oynamak” ilkesi vardır. Peki hangi kurala göre? Hayat amacımıza göre biçimlenen yaşamlarımızın, bizden daha büyük bir nedene ve hedefe hizmet etmesi kuralına göre…
Nereden ve nasıl edindiğimizi bilmediğimiz hayallerimiz, kaynağını çözemediğimiz arzularımız vardır. Burada asıl önemli olan bunlarla ne yapacağımız, nasıl ve neden yapacağımızdır. Çoğu zaman düşünmeden verdiğimiz anlık kararların, bilinçsizce sergilediğimiz eylem ya da eylemsizliklerin sonuçlarıyla yaşarız; üstelik eylemin tam ortasındayken içinde bulunduğumuz durumu kavramakta da zorlanırız. Bu sonuçların üzerine çıkabilen üst bir anlayış geliştirmek ise ancak bilinçsiz adımlardan bilinçli eylemlere geçebilmekle mümkündür. Hedefe yönelik kararlı ve net olmak, bu uğurda çaba sarf ederek süreci yönetme becerimizi adım adım geliştirmek işte bu yüzden kritiktir.
Hayat, birçok yaşamın birliğiyle bize bir amaç doğrultusunda rehberlik eder. Birey olma yolunda; ilişkilerimizi, yaşam alanlarımızı ve yönetim becerilerimizi yeniden biçimlendiririz. En güvenli ama bir o kadar da zorlu alanımız olan ailede öğrendiklerimizden güç alır, ardından hayatın öngörülemeyen risklerinin içine atlarız. O ilk adımdan itibaren; niceliksel eylemler ve niteliksel edinimlerle yaşamımızı yeniden düzenleriz.
Belirgin bir hedefimiz, ilk bakışta çelişkili ama kendi içinde net bir amacımız ve niyetimiz varsa; aklımızın fonksiyonlarını bir zihin jimnastiği gibi sürekli çalıştırırsak bugünden geleceği inşa edebiliriz. Süreci yönetmenin sürdürülebilir eylemlere bağlı olduğunu anlamak ve sevdiklerimizle aramızda kurduğumuz bağlardan güç aldığımızı keşfetmek, bu yolculuğun en büyük kazanımıdır.
Doğamızın sınırlarını aşan bir üst bilinç ile gerçek yaşam amacına ulaşmak için izlememiz gereken eylem odaklı yol haritası üç temel ilkeden oluşur:
Birincisi ”Kendine yapılmasını istemediğini başkasına yapma” ‘dır. Hepimizin bildiği bu ilke, içsel bir eksiklik hissettiğimiz her anda düşünme sürecini başlatmak için muhteşem bir rehberdir. Öz disiplin geliştirmek, doğru yönde kalmak ve zarar verici eylemlerden kaçınmak adına ilk ve en somut adımdır.
İkincisi ”Başkalarını kendini sevdiğin gibi sev.” ‘dir. Bu ilke soyut bir duygu değil; “kalk ve yap” biçiminde tecrübe edilen sürekli bir eylem halidir. İnsanı kendi bencil sevgisinin hapishanesinden özgürleştiren tek yoldur. Kalabalık veya çok çocuklu bir ailede büyüyenlerin yakından tanıdığı bu tecrübe, paylaşmayı doğal bir reflekse dönüştürür. Başkalarına fayda sağlamak kişinin verme ve paylaşma kapasitesini geliştirirken, tüm insanlığa hizmet edecek yaratıcı fikirlerin doğmasını sağlar. Böylece hayatın gerçek bolluğunun hissedildiği o zihinsel olgunluk, bir fantezi olmaktan çıkıp gerçeğe dönüşür.
Son olarak da, teorik bilgi ya da soyut düşünceler bizi tek başına hedefe ulaştırmaz. İnsanlarla kurduğumuz ya da tam tersi, tüm ilişkiler, aramızda kaçınılmaz bir sorumluluk bilinci yaratır. Bir başkasının varlığı ve ihtiyacı; her seferinde yeni bir çaba, esneklik ve dikkat gerektirir. Bu durum bizi zihinsel ve duygusal olarak tetikte tutarken; birbirimize karşı daha hassas, yapıcı, somut ve üretken olmaya zorlar.
Doğamız gereği hepimiz mutlu olmak istiyoruz ve gerçek mutluluk diğer insanlarla kurduğumuz bağlardan geçiyor.
Aramızdaki ilişkileri ve birbirimize verdiğimiz örnekleri doğru bir niyetle ilişkilendirebilseydik, nasıl bir dünyada yaşar, neleri inşa edebilirdik? Yaşam alanlarımızla olan bağımızı, insan ilişkileri vasıtasıyla bilinçli bir farkındalığa dönüştürdükçe hayat amacımızla olan bağımızı da kurabilir; tam ve bütün bir idrake ulaşabiliriz.
Peki, bugün hayatımızın merkezine neyi koyacağız?
Bu büyük dönüşüm için bugün atabileceğimiz o küçük ama ilk somut adım ne olurdu?
Arzu Aykın
-
Bak, Gördün mü?
”Beni öldürmeyen şey, beni daha da güçlendirir.” – Albert Camus

Gerçek, Bir'likte. Birlikte keşfedilir ve inşa edilir.
Hislerimizi reddetmediğimizi ya dilimiz söylüyor, ya bedenimiz…
Bir nesil var; hiç soru sormayan, araştırmayan, başına geleni olduğu gibi kabul eden ve yıllar içinde akıl yürütme refleksini kaybeden… Bir nesil var; aşırı sorgulayan, bu yüzden her yerde sürgün bir yaşam süren, zihnen ve duygusal ya da ruhen aşırı yorulan… Ve bir başka nesil daha var; genellikle umursamayan, “Benlik bir durum yok.” diyerek anı yaşayan, takılmadan, dile getirmeden, düşünmeden, duygularını içe gömüp keyif arayışlarında boğulan… Nesiller bir arada, birbirimizi derinden etkileyerek ve etkilenerek yaşıyoruz.
Bugün durduğumuz yer genellikle ağır eleştirilerle, ağızlardan düzensizce fışkıran kelimelerle dolu. Bu durum bazen öfke, bazen de kaba davranışlarla sonuçlanıyor. Oysa biraz derine inersek; tüm bu tepkiselliğin altında yatan asıl duygunun, yine aşırı eleştiriyle beslenen bir utanç hissi ve rezil olma korkusu olduğunu görebiliriz.
“Ortaokula yeni başladığım zamanlardı. Yeni yeni arkadaş doğum günleri, toplantıları popülerdi. Davet edilmek ve gitmek büyük bir heyecan yaratırdı. Güzel görünmek, ilgi çekici olmak için sınırları zorlayan tüm araçları kullanırdık. Annemin mavi göz kalemini ve kırmızı rujunu gizlice denediğim o anı ve yakalanışımı hiç unutmuyorum. Kulaklarımda mika, sallanan uçuk mavi küpeler vardı… Annemin bu durumu babama söylemesiyle başlayan ve saatler süren o cezalandırıcı, tehditkar konuşmayı, boynum yere doğru eğik bir halde dinlemiştim. O öfkeli, kızgın sesin ve tek taraflı infazın, yıllar içinde nerelerde karşıma çıkacağından, dalga dalga yayılan sonuçlar doğuracağından o gün tamamen habersizdim.”
Genel olarak sahip olduğumuz bu ve benzeri hikayelere yüklediğimiz anlamlar, yaşadığımız duygu kırılmalarının neticesidir. Zamanla kanıksanarak unutulan bu içsel bariyerler; kariyer, iş, ilişkiler, para yönetimi ve sağlık gibi yaşam alanlarında dağ gibi büyüyen sorunlara dönüşür. Bizler ise sürdürülebilir eylemlerden uzak, kısa ve anlık çözümlerle yamalı bir yaşam süren, yorgun savaşçılara dönüşürüz. Öyle ki, bir zamandan sonra artık hayatı yaşamıyor, sadece günü tüketir hale geliriz. Oysa hayat bu olmasa gerek! Gerçekleşememiş içsel arzularımızın, hayallerimizin yarattığı dalgalanmalar, dış dünyamızda yıkıcı etkilere yol açar ve insan ilişkilerinde hiç de bizi yansıtmayan takıntılarla anılmamıza sebep olur.
Oysa ki bu psikolojik sonuçların üzerine çıkmayı başarabilsek ya da bu süreci yönetme becerilerini geliştirebilsek, her şey değişmeye başlar. Psikolojinin ötesine geçip doğrudan hayat amacımıza yönelik sorgulamalar yaşamımızda alanı genişlettikçe ve içsel dünyamızda o yargısız, tarafsız alanı keşfettikçe, yaşam daha gerçek ve canlı bir hal alır.
Evden gitmesine karar verilip uzaklara bırakılan bir evcil hayvanın, uzun günler ve yollar aştıktan sonra dönüp dolaşıp eve geri gelmesi gibi; hayat da bizden eksikliklerimizi tamamlamamızı ister. Önümüze sürekli aynı ya da benzer döngüleri ve fırsatları getirir. Ancak algılayacak bir anlayıştan ve farkındalıktan uzaksak, bunları çözmeye bir ömür yetmeyebilir. İşte bu yüzden, otomatik pilotta yaşadığımız rutin eylemlerimizin içerisinde, belki de en çok ihtiyacımız olan şey; ezber bozan aykırı sorular sormak ve bu rutini yıkacak aykırı cevapların keşfinde olmaktır. Gerçek mutluluk da tam bu keşif anında gizlidir.
Yaşamın bizi bıraktığı yerden dönüp dolaşıp aynı yaraya basması tesadüf değildir; bu, ruhun kendi kendini şifalandırma, iyileştirme çabasıdır. Yamalı çözümlerle günü kurtarmaya çalışmak, sadece yorgunluğumuzu ve kendimize yabancılaşmamızı artırır. Oysa hayatın önümüze getirdiği tekrarlayan döngüler, bir ceza değil, boynumuzu eğdiğimiz o eski hikayelerle yüzleşmek için açılmış birer özgürleşme kapısıdır. Rutini kıracak o cesur soruyu sormak, bizi geçmişin utancından bugünün gerçeğine taşıyacak yegane köprüdür. Ancak içimize gömdüğümüz o incinmiş çocukla el sıkışıp, bastırdığımız arzulara dürüstçe sahip çıktığımızda, günü tüketmekten vazgeçip hayatı gerçekten yaşamaya, sevdiklerimizle paylaşmaya başlayabiliriz.
Hayat sizden ne istiyor?
Arzu Aykın
-
Yaşam Biz Onunla Ne Yaparsak Odur.
”Zamanın başlangıcından beri yaratılmış varlıkların hiçbirine benzemediğiniz için kıyaslanamazsınız.” – Brenda Ueland

Gerçek, Bir'likte. Birlikte keşfedilir ve inşa edilir.
Yaşam, biz onunla ne yaparsak odur.
Doğduğumuz andan itibaren gelişiriz; ancak asıl gelişen egomuzdur. Algıladıklarımız ve hissettiklerimiz, zihin ve beden düzleminde, sadece duyular vasıtasıyla gerçekleşir. Dışarıdaki her şey özünde nötr olmasına rağmen, “Ben” bunu anlamakta zorlanır. “Ben”in kendi anlam dünyasında, hayat amacına yönelik “üst bir yapı” inşa etme süreci böyle başlar. Yoktan var edilen varlıklar olarak, sürekli bir eksiklik hissiyle, yani arzular dünyasında hazzın peşinde koşup dururuz. Mutlu olmak isteriz; fakat mutluluk kavramını her birimiz kendi değerlerimizden ve niteliklerimizden yola çıkarak farklı algılar, farklı deneyimleriz. Bu deneyimler olgunlaştıkça, bizi sadece sayıca çok olan niceliksel eylemlerden, öze dokunan nitelikli eylemlere doğru taşır.
Aslında yaşamlarımızda vuku bulan her şey, doğa yasalarının üzerimizdeki neden ve sonuçlarından ibarettir. “Çevre” diye tanımladığımız alanın etkileriyle deneyimlediğimiz tüm sonuçlar, bize bir şeyler öğretir. Ancak asıl çözemediğimiz nokta; olaylar, durumlar ve kişiler diye tanımladıklarımız arasındaki o görünmez bağları keşfedemeyişimizdir. İçinde bulunduğumuz durum ya da koşulların sadece içinden bakarak bu bağı göremeyiz. Kendini sevmeye, korumaya ve muhafaza etmeye programlı doğamız daima kendini haklı çıkarmakla ilgilendiğinden, o kör, karanlık noktadan sıyrılmadan, kendi üzerimizde olanı algılayabilmemiz mümkün değildir.
Bilinen bir gerçek var ki, bunu yalnız başımıza yapamayız. Kalbimizin rahat ettiği bir yerden destek ya da rehberlik almanın önemini kavramak, bizi yaşamda varmak istediğimiz hedefe çok daha güvenle ve hızla yaklaştıracaktır.
Peki, üst bir bilinç nasıl edinilir?
Öncelikle kendi insani özelliklerimizi; nasıl, neden ve nerede kullandığımızı ayırt edebilecek bir farkındalık noktasına gelmenin önemini kavramalıyız. Ne var ki doğamız çoğunlukla ıstıraptan öğrenir. Ne istediğimizi değil, daha çok ne istemediğimizi biliriz. Öyle ki bazen bu reddedişlerin esaretinde, hayatın sunduğu asıl fırsatları görmekten uzaklaşırız. Istıraptan kaçınırken, bilinçsiz bir keyif alma çabasına gireriz. Ne yaptığımızın ya da neyi yapmaktan kaçındığımızın farkına varmanın, öyle kolayca yazıldığı gibi olmadığını biliriz. Bunun sürdürülebilir bir çalışma gerektirdiğinin farkında olsak da, “Hemen olsun.” telaşıyla aydınlanma fantezilerine kapılırız. Kendi kendini uyutmaya son derece yatkın olan doğamızın oyunlarına yenik düşer, tehlikeli sularda geziniriz. Çoğunlukla da bu yapay yükselişlerin ardından, sert bir düşüş yaşarız. Bu düşüş bizi kafa karışıklığının, tiksintinin ya da daha keskin duyguların karanlık kuyusuna iter ve yaşamın bizi ulaştırmak istediği asıl yönden sapmamıza neden olur.
Yine de bu durum ne iyi ne de kötüdür; burası tam olarak sorgulamanın ve araştırmanın başladığı yerdir. Burası, yaşamımda ve algımda tüm kalıplaşmış/öğrenilmiş davranış anlamlardan özgürleşmeyi seçebileceğim o kritik yol ayrımıdır.
Tam da bu noktada, istediklerimiz ve yaptıklarımız arasındaki o uçurumu nasıl tanımlarız? Arzuladığımız ile her gün tekrarladığımız otomatik eylemlerimiz arasındaki mesafe, aslında kendimizle yüzleşmekten kaçtığımız alanın genişliğidir. Ne istediğimizi bildiğimizi sanırken, eylemlerimizin hala eski savunma mekanizmalarına hizmet etmesi, zihnimizin bize oynadığı en büyük oyundur. Bu mesafe, kendimize söylediğimiz yalanlar ile çıplak gerçek arasındaki boşluktur. Ve biz ancak o boşluğa cesaretle bakıp, acıdan kaçmak yerine o boşluğun getirdiği sorumluluğu kabul ettiğimizde, isteklerimiz ile eylemlerimizi aynı hizada buluşturabiliriz. İşte o zaman yaşam, sadece tepki verdiğimiz bir alan olmaktan çıkıp, bizzat inşa ettiğimiz bir gerçekliğe dönüşür.
Öyleyse gel, o steril ve kusursuz uyanış fantezilerini bir kenara fırlatalım; bu hayatta sadece nefes alıp vermekten sıkıldıysan, kendi karanlığımızla yüzleşmeyi göze alıp o gerçek varoluş amacımızı bulmak için bu belirsiz boşluğa birlikte, çıplak ayakla atlayalım. Yaşam stratejilerinizi bilinçli bir farkındalıkla ve yepyeni bir anlayışla ele alarak, hedefinize giden o süreci birlikte yeniden inşa edelim.
Arzu Aykın
