-
İlişkilendiklerimiz
Gerçek, Bir'likte. Birlikte keşfedilir ve inşa edilir.
Zihnin labirentinden bedenin sessiz çığlığına bir kapı araladığımızda;
“Yeri nasıl tanımlıyoruz?” Farkında olsak da olmasak da, gerçekleşmemiş arzularımız içsel dünyamızda tanımlayamadığımız hisler uyandırır. Sınırları belirsiz bu hisler, adına “ruh hali” dediğimiz o değişken bütünlükte, bizi içsel bir huzursuzluğa ve halden hale geçişlere sürükler. Bu ne iyidir, ne de kötüdür.
Zihinden bedene sinsice sızan kısır döngü nedir?
Kendimizi; şikayetlerin, bahanelerin ve anlık arzuların esaretinde buluruz. Ne zaman başladığından bile haberdar olmadığımız ağrılar ve acılarla kıvranırken, bu durumu bazen kendimize bazen de başkalarına anlatmaya çabalarız. Ancak çoğu zaman anlayamadığımız, anlaşılamadığımız gerçeğiyle yüzleşiriz.
Duygusal ve zihinsel dünyamızda sürekli tetiklenen bu hisler, zamanla fiziksel dünyamıza sızarak bedenimizde birer hastalık olarak deneyimlenmeye başlar. Alarm veren sistemimiz içerisinde çaresizce çare ararken; o an neye, hangi fantezi beklentiye tutunduğumuzun algısından bile yoksunuzdur.
Doğanın kusursuz düzeninin farkındalığına sahip miyiz?
Bizler fark edemesek de yaşam döngüsü ve doğa kanunları mükemmel bir uyumla işler. Beş duyumuz vasıtasıyla içsel dünyamızda biriktirdiklerimiz, umutsuzca tutunduklarımız, bırakmaktan çekindiklerimiz ve korkularımız adeta bizi geriye çeken görünmez bağlara ya da çözülmez birer kör düğümlere dönüşür. Duyularımızın gelişim yasası gereği karşımıza çıkan “yeni” diye nitelendirdiğimiz ne tür bilgi varsa almaya ne kadar çaba sarf edersek edelim, bir türlü başaramayız. Çünkü içsel dünyamızda kanıksadığımız o tanıdık ıstıraba yenik düşer ve kendimizi yine birkaç bildik eylem dizisinde kaybolmayı seçerken buluruz.
Kendimize cesurca sorular sorabiliyor muyuz?
Tam da bu noktada, kendimizi dürüstçe sorgulamanın vakti gelmiştir: Birlikte düşünelim; araştıralım.
- Ne istediğimizi gerçekten ne kadar biliyoruz?
- İstediklerimizi tanımlarken referans aldığımız kaynak tam olarak neresidir?
- Aksiyon adımlarımızı planlarken; alışıldık eylemlerimizi, eylemsizliklerimizi ve kişisel özelliklerimizi hangi amaçla ve hangi niyetle kullanıyoruz?
- Giriştiğimiz işlerin arkasındaki o temel “nedenimizi” gerçekten araştırıyor muyuz?
- Bizi kararlı, emin ve hedefe yönelik adanmış kılan şey nedir?
- Yoksa zihinsel dünyamızı, duygusal dünyamızın oyunlarına yenik düşürerek; kendi hikayemizi sürekli kendimizi haklı çıkaracak biçimde yeniden mi yazıyoruz?
Büyük uyku ve aralanan kapı çıkıp kapısı olabilir mi?
Peki ya o bildik, tanıdık konuşmaların, ezberlenmiş diyalogların ve kendini durmadan tekrarlayan anlatımların girdabına ne zaman girdiğimizi nasıl fark edeceğiz?
Geçici bir keyif arayışıyla sığındığımız o uzun, belki de çok derin “uyku” hallerinde olduğumuzun ayırdına nasıl varacağız?
Ve en nihayetinde; bu tekrarların, bu girdabın ötesinde her zaman “bir” çıkış yolu olduğu anlayışına ne zaman, nasıl uyanacağız? Doğru rehberliği nerede arayacağız ve bulacağız?
Arzu Aykın
-
Istıraptan İçsel Olgunluğa Doğru
Gerçek, Bir'likte. Birlikte keşfedilir ve inşa edilir.
Sonsuz ve bitmek bilmeyen arzular okyanusunda gibiyiz. Ne istediğimizi bilemediğimiz anlarda, çoğunlukla çevremiz imdadımıza yetişir ve bizi harekete geçirir. Zihnimiz ise çoğunlukla karışıktır. Başımıza gelen durumların neden-sonuç ilişkilerini doğru bir biçimde kuramadığımızda, zamanın iyileştirdiği ıstırap ve bu ıstırabın içinde barındırdıkları, bazen geçici bir teselli bazen de olgunlaşmanın giriş kapısı olur.
Değişim denilen gerçeğin, aslında kendi çabamıza bağlı olduğunu biliriz. Ancak asıl bilemediğimiz; içimizde bunu gerçekten arzulayan bir isteğin olup olmadığı, varsa da bu süreci yönetecek gücü kendimizde bulup bulamayacağımızdır. Olayların neden-sonuç bağını, arzu ile düşünce arasındaki ilişkiyi keşfetmek; insanın gelişim sürecindeki ıstırabın büyüklüğüne ve hissettiği eksikliğin derecesine göre yine kendisine bağlıdır. Yaşamsal döngüye kendi iç dünyamızdan baktığımızda; gözlem ve tecrübelerimizle edindiğimiz inançların, düşüncelerin yaşamımıza nasıl hükmettiğini görebiliriz. Bu bağı görebilmek, son derece hassas bir içsel çalışmayla mümkündür; çünkü doğamız gereği sürekli kendimizi kandırma ve gerçekleri görmezden gelme eğilimindeyizdir.
Öyle bir an gelir ki, artık geç kalındığını hissederiz. İnsanın içinde ne yapacak gücü, ne de arzusu kalmıştır. Günü tüketen sıradan eylemler dışında, onu harekete geçirecek dışsal bir çevreye bağımlı hale gelir. Yaşam, anlayamadığımız birçok amaçsız fiziksel eylemle çevrilidir. Bir evde, apartmanda, mahallede, toplumda ve nihayetinde bir dünyada yaşıyoruz. Düzen, birlik ve barış adına, yine bizler tarafından konulmuş kuralları olan bir dünya bu. “Hizmet” adı altında toplanan birçok amaç, misyon ve hedef belirlenmiştir. Ancak bu toplumda yaşayan bizler, konulan kurallara karşı ne kadar hassas ve dikkatliyiz? Kendi içsel arzularımızı bile ayırt edemezken, toplumsal kuralları ve onların sınırlarını hakkıyla ayırt edebilme gücüne nasıl sahip olabiliriz?
Sürekli bir kaos içerisinde, sadece hayatta kalma ve kendini koruma manevralarıyla geçen bir yaşam bizleri nasıl mutlu edebilir? İnsan kendi sınırlarını belirleyip, bunları arzularına göre genişletemezken bu nasıl mümkün olabilir? En küçük topluluk olan iki kişi bile birbirini dinleyemezken, konuşamazken ve her biri ilişkiyi kendi tarafına çekiştirirken, aramızdaki mevcut bağı nasıl geliştirebiliriz? Böyle bir sığlıkta gerçekten gelişimden bahsedebilir miyiz? Başkalarını suçlamanın ya da çözümü başkalarının düzelmesinde aramanın o bağı geliştirmeyeceğini bilmemize rağmen, ne yapacağımızı bilemediğimiz bu koşullarda sadece “boş gevezelik” ettiğimizi söylemek sanırım en doğrusudur.
İç dünyamızda büyüyememiş duygusal bir çocuk, duygularından ayrışamamış ve adeta yumak olmuş sayısız düşünce ve inanç barınıyor. Farkındalık eksikliği yaşamlarımızda bir çığlık gibi yankılanırken, iletişimsizlik boyutu daha da büyüyor ve yalnızlık derinleşiyor; bilinçsiz niceliksel eylemler ve nihayetinde kalitesizlik yaşamlarımızı kuşatmış durumdadır. Böyle bir tablonun içinde mutluluktan bahsedebilir miyiz? Istırap, tüm bu karmaşanın kaçınılmaz bir sonucu olsa gerek. Peki, bu bitmek bilmeyen mutluluk arayışının bizleri getirdiği yer tam olarak neresidir ve bizler, nereye doğru neyi arzuladığımızı gerçekten bilebilir miyiz?
”İnsan kendi içindeki arzuları, niyeti fark edip, fark ettikleri ile mücadele ettikçe olgunlaşır.”
Bu döngüyü fark etmek, zihinsel ve bedensel bir hizalanma sürecinin temelidir. Kendi ıstırabının kaynaklarını gözlemlemek ve arzularını netleştirmek adına, nefes ve süreç mentörlüğü perspektifiyle yürüttüğüm çalışmalar, bu karmaşanın içinden geçerek bireysel farkındalığa ulaşma çabasına profesyonel bir zemin sunmaktadır.
Arzu Aykın
-
Alma Verme Dengesindeki Bolluk ve Bütünlüğe Sahip Olmak Mümkündür. Nasıl?
Gerçek, Bir'likte. Birlikte keşfedilir ve inşa edilir.
İnsan yaşamının en derin anlamı ve temel dinamiği, veren ile alan arasındaki o hassas dengede gizlidir. Tıpkı nefes alıp verirken o iki eylem arasında gerçekleşen anlık boşluk gibi; tüm hayat akışı da bu dengeden beslenerek yaşama aktarılır. Doğamız gereği arzuladığımız mutluluk, aslında içsel bir bütünlük hissine ulaşma çabamızın bir sonucudur.
Hayatın her alanında geçerli olan bu bağ üzerinden, yaşamda gerçek bir bütünlük hissine ulaşmanın adımlarını şu şekilde formüle edebiliriz:
1. Mutluluğun Merkezini Değiştirmek
Gerçek bir doyum ve bütünlük hissi, sadece kendi çıkarımız için bir şeyler elde etmekle değil, başkalarına fayda sağlama ve katkıda bulunma çabasıyla mümkündür. Sunduğumuz imkanların karşı tarafta nasıl bir karşılık bulduğu, başarımızın asıl ölçütüdür. Tıpkı bir babanın asıl mutluluğunun çocuklarının iyi bir hayat sürmesinde saklı olması gibi, verici olanın da asıl doyumu, etki ettiği kişilerin gelişimiyle gerçekleşir. Eğer alıcı taraf (çocuklar, çalışanlar veya toplum) bu iyiliği doğru değerlendirebiliyorsa, verici de kendi varlık amacını tamamlamış olur.
2. Paylaşılmayan İyiliğin Sıkıntısını Aşmak
Fayda sağlama arzusu yaşamın özünde vardır ancak bu akış her zaman pürüzsüz ilerlemez. Elindeki imkanları, sevgiyi veya bilgiyi karşı tarafa ulaştıramayan her insan, içsel dünyasında derin bir boşluk hisseder. Farklı formlarla her gün deneyimlediğimiz bu boşluk hissinden kurtulup bütünlüğe ulaşmanın yolu, akışın nefes gibi çift taraflı ve sağlıklı işlemesiyle başlar. Ruhumuz, bilinçsizce de olsa bu döngünün farkındadır.
3. Alış Amacını ve Niyetini Dönüştürmek
Bütünlük hissinin önündeki en büyük engel, her şeyi sadece kendi çıkarlarımız için istemektir. İnsanın asıl çabası, bencilce bir “tüketme” güdüsünden sıyrılıp, kendisine sunulan imkanları başkalarına da fayda sağlayacak şekilde kabul etme becerisini geliştirmektir. Bu dönüşüm, ancak daha üst bir bilincin arzusunu taşımakla başlar.
4. İçsel Direnci ve Yetersizlik Hissini Göğüslemek
Bencilce almaktan kurtulup paylaşımcı bir yapıya dönüşmek, insanın kendi konfor alanıyla ve doğasıyla mücadele etmesini gerektiren zorlu bir süreçtir. Bu yolda ilerlerken mantığımız bize bu çabanın boşuna olduğunu söyleyebilir ya da toplum tarafından “mantıksız” olmakla eleştirilebiliriz.
İlişki yaklaşımlarımızı ve sınırlarımızı belirleyen şey de tam olarak bu eşikte saklıdır. Paylaşımcı olmaya çaba sarf ettikçe, içsel dirençlerimizin yerini derin bir farkındalık alır; bizi gerçek değişime zorlayan şeyin aslında bu bağ kurma ihtiyacı olduğunu görürüz. Bu olgunluğa eriştiğimizde, hem sınırlarımızı koruyabilir hem de gerektiğinde bağ kurduğumuz insanlardan destek isteme cesaretini gösterebiliriz.
5. İstikrarlı Çaba ile Bütünleşmek
Bütünlük ve huzur hali, anlık bir duygu değil, sürekli bir emeğin meyvesidir. Tıpkı yoğun bir çalışma döneminden sonra gelen hak edilmiş bir dinlenme vakti gibi, bu hisse ulaşmak da “sadece kendini sevme ve koruma” odağından çıkmak için gösterilen ısrarlı çabaya bağlıdır. Kişi, içsel dirençlerine rağmen başkalarına fayda sağlama odağını koruduğunda, hem kendi yaşamı hem de etki alanı dengelenir.
Sonuç olarak; aileden iş hayatına kadar her alanda gerçek bütünlük, bireysel bir kazançla değil; sunulan değerin alıcı tarafından “iyiliği çoğaltmak” amacıyla kabul edilmesiyle mümkündür. Alıcılar aldıklarıyla başkalarına fayda sağladıklarında, kaynak da gerçek amacına ulaşmış ve nihai mutluluğu tatmış olur.
Peki, siz ilişkilerinizde veya profesyonel hayatınızda bu veren-alan dengesini kurarken şu an en çok hangi aşamada zorlanıyorsunuz? Bencilliği fark etmek mi, niyeti dönüştürmek mi, yoksa ısrarcı bir istikrar sağlamak mı?
Hayat sizden ne istiyor?
Arzu Aykın
-
Çaresizlik ve Anahtarı
Gerçek, Bir'likte. Birlikte keşfedilir ve inşa edilir.
Rüzgarın o kavurucu etkisini, zamanın ruhunuzdaki o ağırlaşmayı siz de benim gibi hissediyorsunuz, değil mi? Bazen yavaş yavaş sızıyor yaşamımıza, bazen de birdenbire çöküyor üzerimize. Bakışlarımızı kaçırdığımız, birbirimizi duymadığımız bu kalabalık yalnızlıkta, aslında aynı görünmez sızıyı paylaşıyoruz.
Gelin, bir masanın iki ucuna oturalım. İçimizdeki o kaçma isteğiyle, o merkez dengesini arayan ses karşılıklı bir konuşsun. Kendi kendimiz ve birbirimizle dürüst bir diyaloğa girelim.
— Bir eksiklik var, biliyorum. Ama adını koyamıyorum. İçimde sürekli bir şeylerden kaçma, sanki aramaya kalksam da gücüm yetmeyecekmiş gibi bir çaresizlik hissi var. Neden böyleyiz?
— Çünkü çok uzun zamandır o “adı konulamayan eksikliği” dışarıdaki şeylerle doldurmaya çalışıyoruz. Birbirimizin yanından geçip giderken gözlerimizi kaçırmamız da bundan. Oysa aradığımız o merkez dengesi, aslında çok daha derinde. Biz bir yola çıkıyoruz, kararlar alıyoruz ama bir türlü tam bir tatmin hissedemiyoruz. Neden biliyor musun? Fiziksel bir eksiklikten değil, içsel bir uyumsuzluktan. Zihnimizin bir köşesi hep tereddüt halinde.
— Haklısın, bir işi yaparken ya da bir hedefe yürürken içimde hep bir engel var. Tam anlamıyla odaklanamıyorum. Sanki ruhumun bir parçası geride kalıyor.
— İşte biz buna “samimiyet testi” diyoruz. Eğer yaptığımız bir eyleme tüm benliğimizle akamıyorsak, o işin nihai değerine ve vizyonuna olan güvenimiz sarsılmış demektir. Düşünsene, eğer gerçekleştireceğimiz hedefin büyüklüğüne ve bütüne olan faydasına kalpten inansaydık, o küçük şahsi kaygılarımız, korkularımız bu büyük vizyon karşısında kendiliğinden eriyip gitmez miydi? Bir şey bize “tatsız” geliyorsa, aslında onun amacına duyduğumuz inanç zayıflamıştır.
— Peki, bu inancı yeniden nasıl kazanacağız? Sürekli kendimizi eleştirerek mi, yoksa her şeyi olduğu gibi kabul edip polyannacılık oynayarak mı?
— İkisi de değil. Gelişim süreci, iki bacak üzerinde yürümeye benzer; tek bir bakış açısıyla yol alamayız. Önce sağ bacağımızı atacağız: Elimizdeki mevcut imkanlarla mutlu olmayı, ulaştığımız küçük başarılar için kendimizi takdir etmeyi bileceğiz. Bu bizim motivasyonumuz, coşkumuz olacak. Hemen ardından sol bacak gelecek: “Neden daha ileriye gidemiyorum? Vizyonumda eksik olan nedir?” diyeceğiz ve eksikliklerimizi cesaretle analiz edeceğiz. Bu iki bakış açısını birbirine karıştırmadan, sırayla kullanmayı öğrendiğimizde o takılıp kaldığımız mesafeleri aşmaya başlayacağız.
— Sanırım en zorlandığımız yer burası. İnsan ister istemez önce “Benim bu işten kazancım ne olacak?” diye düşünüyor. Bu bencillikten sıyrılmak mümkün mü?
— İlk başta kendi yararımızı, kişisel çıkarımızı aramak doğamızın bir parçası, bu çok normal. Ama gerçek bir anlam arayışındaysak bu eşiği geçmek zorundayız. Bir işi sadece para, unvan ya da övgü için değil; o işin bizzat kendisine değer verdiğimiz ve ortaya bir fayda koymak istediğimiz için yaptığımızda, “anlamlı bir hizmet” boyutuna geçeriz. Hedefi olmayan, sadece şahsi menfaate dayanan her eylem, ruhsuz bir beden gibidir. Yola çıkmadan önce niyetimizi temizlememiz, derin bir hazırlık yapmamız gerekir.
— Zihin bazen öyle oyunlar oynuyor, öyle engeller çıkarıyor ki… İnsan her şeyi bırakıp yine o konforlu çaresizliğine gömülmek istiyor.
— İşte tam o anlarda umutsuzluğa kapılmak yerine, bunu bir fırsat olarak göreceğiz. Zihnimiz bize setler çektiğinde, mantığımızın sınırlarını zorlayarak o büyük resme, vizyonun değerine odaklanacağız. Unutmayalım; hayatı sadece mekanik işleri yerine getirmek için yaşamıyoruz. Her adımda kendimize, “Ben bugün neye katkı sağladım?” sorusunu sorabildiğimizde, içsel bütünlüğümüzü ve o çok özlediğimiz merkez dengemizi yeniden bulacağız.
Bu içsel yolculukta, o sahte konfor alanlarımızdan çıkıp gerçeğe yürümek hepimizin ortak sorumluluğu. O halde şimdi, bu samimi sohbetin ışığında kendimize şu soruyu sorarak bitirelim: Hayatımızdaki tüm mekanik koşturmacayı ve kişisel onaylanma arzularını bir kenara bıraktığımızda; bütüne katkı sağlamak ve o içsel merkez dengemizi bulmak adına bugüne kadar atmaktan en çok kaçtığımız korkmamıza rağmen, o ilk cesur adım nedir?
Hayat sizden ne istiyor?
Arzu Aykın
-
Dönüşümün Eşiğinde Çözüm Nerede?
Gerçek, Bir'likte. Birlikte keşfedilir ve inşa edilir.
Genellikle bir durum karşısında düşünülmeyi en çok hak eden şey; görünen değil, görünmeyendir. Çünkü görünen, sadece bir sonuçtur. Yaz mevsimini mevsim normallerinin üzerinde bambaşka br gökyüzü altında yaşarken, yaşamın hemen hemen her alanı da benzer biçimde, alev alev yanıyor. Kafa karışıklıkları ve kaçma meyilleriyle, bizi daha derin bir uykuya yönelten her türlü “kabul edilebilir” yanılsamayla iş birliği içindeyiz. Hayat bizi büyük bir değişime ve dönüşüme zorlarken, çaresizliğin kördüğümlerinde çözüm arayan bizler, aramaya ve araştırmaya devam ediyoruz. Oysa fark etmemiz gereken şey şu: Çözümü hep aynı yerde değil, artık üst bir bilinç seviyesinde arama zamanındayız.
Eğer gerçekten ilerlemek istiyorsak, bizi zorlayan o asıl noktayı bulmalıyız. Kanıksanmış inançların ve kalıplaşmış düşüncelerin yerine; eksikliğin net bir şekilde belirlendiği, bizi daha da öteye taşıyacak ve kalpten gelen arzuların dile geleceği vizyoner düşüncelere doğru kendimizi biçimlendirmeliyiz. Belki de şu an en çok ihtiyacımız olan şey budur. Ancak bunun için önce nerede olduğumuzu fark etmeliyiz; bu farkındalık canımızı acıtsa, bize ıstırap verse bile…
Toplumun ve sistemin bize dikte ettiği o “Yap! Yap!” komutlarına dair öğrendiğimiz her şeyin yoruculuğundan sıyrılıp, mutsuzluğumuzun sorumluluğunu ne zaman kendi üzerimize alacağız? Doğru düşünme pratiğini geliştirmeden, gerçek bir mutluluktan bahsedebilir miyiz? Doğru soruları sormak ve bu soruların sonuçlarla olan bağını kurmak başka nasıl mümkün olabilir ki? Belli, tekrar eden ve sürdürülebilir eylemler dizisi, arkasındaki “niyet” ile güçlü bir bağ kurulmadan nasıl hayatta kalabilir? İlk akla geleni fütursuzca uygulamanın bedelini, sonuçlarını hep birlikte olduğumuz bu dünyada, aynı gemide ödüyoruz. Unutmayalım ki, yaşamlarımızda deneyimlediğimiz her şey, er ya da geç kendi denge merkezine çekilir.
İşte bu yüzden, hayatın bizi sert dalgalarla kendi dengesine çağırdığı bu dönem bir ceza değil; kendi doğamızın farkındalığına vararak, o en büyük eksikliğimizden asıl hayat amacımıza ulaşmak için bir davettir. Dışarıdaki yangını söndürmenin yolu, içerideki niyetin ışığını yakmaktan geçer. Sırtımızda taşıdığımız ve bize ait olmayan tüm “öğrenilmiş zorunlulukları” bırakma cesareti gösterdiğimizde, o kördüğümler de çözülmeye başlayacaktır. Şimdi, canımızı yakan gerçeklerle yüzleşerek kendimize yeni bir vizyon çizme zamanı. Çünkü kendi merkezinde dengelenen bir insan, tüm dünyanın dengesini değiştirme gücüne sahiptir.
Kendimize doğru soruları sormaya hazır mıyız?
Hayat sizden ne istiyor?
Arzu Aykın
-
Yığınların İçindeki Yabancı: Biz Neyiz?
Gerçek, Bir'likte. Birlikte keşfedilir ve inşa edilir.
Son zamanlarda, yaşamın farklı alanlarında hizmet almak üzere, bitmek bilmeyen sıralarda ve bir koşuşturma sarmalında akıp giderken kalabalıklardan duyularımıza en çok çarpan cümle şu oldu: “Merhamet kalmadı.”
Toplu yaşamın her alanında kullanım kuralları net bir şekilde belirlenmiş olmasına rağmen, yığınlar halinde yaşadığımız bu şehirlerde yükselen tahammülsüz seslere tanıklık etmek, artık normal yaşamın bir parçası kabul edilir oldu. Koşullara ve durumlara bağlı olarak çizilen sınırların suistimal edilmesi, eylemsizliğin ve kontrolsüzlüğün doğurduğu sonuçlar, ortak kullanım alanlarında çözülemeyen birer kördüğüme dönüşüyor. Bizler ise bu tahammülsüz insan davranışlarını normalleştirdiğimiz, görmezden geldiğimiz, birbirimizle göz göze gelmekten bile kaçınıp temas etmekten uzak durduğumuz bir çağda yaşıyoruz. En küçük boş anlarda bile ellere yapışan telefonlar vasıtasıyla sosyal medyanın fantezi dünyasında kaybolmayı seçiyoruz. Belki de bu, içsel dünyamızdaki kayboluşların dışsal dünyaya bir yansımasıdır.
Peki, dışarıda gördüğümüz bu manzarayı kendi yaşam alanlarımıza çevirip orada cevaplar arasaydık ne olurdu? Hangi gerçeğin yalan olduğunu, kendi yarattığımız fantezilerin sarhoşluğunda nasıl sızlanıp durduğumuzu belki de o zaman fark ederdik. Uzun süre üzerinde düşünmeden, öylesine bir totem gibi, akışta söylenen ezber cümlelerle yaşanan bir hayatın içinde birikmiş sorunların farkındalığına varmak elbette kolay değil. Dışarısı bize tüm çıplaklığıyla aynalık yaparken, kendi yaşamlarımızda görmezden geldiğimiz hayal kırıklıkları, pişmanlıklar ve benzeri üstesinden gelemediğimiz için kaçtığımız her durumun sonuçlarına olan duyarsızlığımız peşimizi bırakmayacak. Bugün “merhamet kalmadı” diye hayıflanırken, bu kavramın aslında kendi öz doğamızı keşfetmeden asla ulaşamayacağımız bir gerçek olduğunu anımsamak ve bunun farkında olmak için neye ihtiyacımız var?
Bunun adına, kendimizi haklı çıkaracak birçok kavramsal söylem bulabiliriz. Ama hiçbirinin gerçekliği olmadığını yazsam… Tek gerçekliğin sevdiklerimizle kurduğumuz bağlar ve bağlar arasındaki hislerle edindiklerimiz olduğunu eklesem… Tabii, geriye gerçekten sevdikleriniz kaldı ise…
Aklın fonksiyonları artık çok hızlı çalışıyor; tıpkı bir hesap makinesi gibi. Herkes kendi kasasına, kendi kazancına yönelik hesaplar yaparken, “Merhamet nedir ki?” sorusu, karşılığı bulunamayan bir muamma olarak zihin alanlarımızda yanıp sönüyor. “Biz neyiz?” sorusu da hemen yanı başında, ayrı bir yerde kor gibi yanmakta. Bugün hizmet veren ve hizmet alan arasında iyice hassaslaşan o gerginlik, istenmeyen sonuçlarla her gün yaşamın tam merkezinde yerini alıyor. Çaresizlik hissi katlanarak büyüyor.
Biz neyiz? Nereden nereye geliyoruz? Hissettiklerimizin bir önemi var mı, yok mu? Ne yapıyoruz ya da neyi yapmaktan kaçınıyoruz? Eğer hayat bir alışverişten ibaretse, bizden asıl istenenin ne olduğunun farkında mıyız?
Düşünmek, nedenleri aramak, olayları ilişkilendirmek ve çaba sarf etmek; her şeyin hızla tüketildiği bu çağda daha da zorlaşırken, “Bana ne oluyor?” sorusunun peşine düşmek her zamankinden daha önemli olsa gerek.
İster misiniz; tüm bu kalabalığın, gürültünün ve ekranların ardındaki o asıl gerçeğe dönüp, hep birlikte “Biz neyiz?” diye düşünelim. Haydi o zaman; durup, nefes alıp ve sadece bakıp görelim: Bu hız çağında unuttuğumuz insanlığımız, aslında nerede bekliyor bizi?
Arzu Aykın
-
Hatırlatıcılar Bize Ne Gösterir?
Gerçek, Bir'likte. Birlikte keşfedilir ve inşa edilir.
Hatırlatıcılar ve yaşam! Hatırlatıcılar dediğimizde içinde neleri barındırıyor?
Hatırlatıcılar, yaşam alanlarımızın her köşesine sızmış, görünen ve görünmeyen şeylerle bizi hayata bağlayan gizli yöneticilerimizdir. Fiziksel dünyadaki nesnelerden zihnimizin en derinindeki epizot anılara ve varsayımlara kadar, içsel ve dışsal birçok farklı formda karşımıza çıkarlar.
Hatırlatıcılar ve farklı formları nasıl anlayabiliriz?
Hatırlatıcılar; ilgi alanlarımızı, değerlerimizi ve en çok ihtiyaç duyduğumuz farkındalıkları bize geri çağıran bilinçli ve niyet odaklı birer rehber olarak çalışabilirler. Hedefe yönelik niyetlerimizle güçlü bir bağ kurduklarında, rotada kalmamızı sağlayarak süreci sürdürülebilir bir şekilde yönetmemize yardımcı olurlar. Ancak bazen de bu kadar derin bir amaca hizmet etmek yerine, sadece bilinçsiz eylemlerimizin, ezberlenmiş rutinlerimizin ve günlük sorumluluklarımızın mekanik birer otopilot kontrol listesine dönüşürler. Tüm bunların da ötesinde, geçmişte yaşadığımız köklü deneyimlerin, kırılma noktalarının ve duygusal izlerin bugünkü kararlarımızı etkilediği duygusal ve zihinsel hatırlatıcılar, yani epizot anılar devreye girer; öyle ki, yaşamın direksiyonunda çoğu zaman farkında olmadan bu anılar veya onlardan türettiğimiz varsayımlar oturur.
Döngülere ve dönüşüme fenerimizi tutalım.
Hayatın derin bir anlamı ve amacı olmalı; dünyadaki tüm bu somut ve soyut hatırlatıcılar da aslında o amaca hizmet eden birer araçtan ibarettir. Önemli olan, bu araçları hangi niyetle ve nasıl kullandığımızın farkına varmaktır. Yaşam alanlarımızda deneyimlediğimiz belli döngüsel eylemler, anlık eylemsizlikler ve farklı karakteristik özellikler, bize kendi hislerimizin birliğini ve bütünlüğünü anlama fırsatı sunar. Hayatın amacını idrak etmek, tam da bu deneyimlerden süzülen hislerin bütünlüğüne akıl erdirmekle başlar.
Anlayamadığımız, içselleştiremediğimiz her durumda benzer döngüsel sonuçlarla karşılaşır ve “Neden benim başıma geliyor?” benzeri serzenişlerin çaresizliğine düşebiliriz. Bu çaresizlikten çıkış ise, bizi sabote eden eski zihinsel hatırlatıcıları, yani kalıplarımızı ve korkularımızı fark edip, onların yerine niyetlerimizi besleyen yeni ve bilinçli hatırlatıcılar koyarak mümkündür. Değişen dünyanın koşullarında hayata tutunabilmek, esneyebilmek ve hayat amacı ile bağ kurabilmek, bu içsel pusulayı nasıl ayarladığımıza bağlıdır. Esasında tüm bu döngüler, anılar ve yaşam alanımızdaki ipuçları, bizi daha büyük bir bütünün parçası yapmaya ve bizi gerçek hayat amacımızla buluşturmaya çalışan birer uyarıcıdır.
Hayat sizden ne istiyor?
Arzu Aykın
-
Bağlı Olmak Nedir?
Gerçek, Bir'likte. Birlikte keşfedilir ve inşa edilir.
Bağlı ve Bağımlı Olmaktan Anlamadıklarımız!
Tüm farklılıklarımıza rağmen birbirimize görünmez bağlarla bağlı —ve bazen de bağımlı— olduğumuz bu dünyada, “bağlı olmaktan” gerçekten ne anlıyoruz?
İlişkilerimizde çoğunlukla hayal kırıklıkları yaşıyor, şikayetlerimizi bir türlü bitiremiyoruz. Peki, her tür ve seviyedeki ilişkilerimizde tam olarak neyin eksikliğini hissediyoruz? Suç, suçlu ve benzeri yargılayıcı kavramların arkasına sığınarak kendimizi genellikle “doğru” görüyor; eksikliği, hatayı ve sorumluluğu çoğunlukla karşı tarafta aramaktan vazgeçemiyoruz. Gerçek bir bağlılık ararken, gözümüzü karşı tarafın eksiklerine dikiyoruz.
Sıklıkla “yalnız olmaktan zevk aldığımızı” söyleriz. Ancak bu ifade üzerinde derinlemesine düşünmediysek, içsel bir inceleme yapmadıysak, bunu neden söylediğimizi ve en alttaki gerçek niyeti fark edemeyebiliriz. Bazen yalnızlığı, bazen de tam tersini severiz; bu durum ne iyi, ne de kötüdür. Yaşam döngüsü içerisindeki keşiflerimiz, hissettiklerimiz ve zihinsel farkındalığımız arttıkça, ilişkilerdeki kaçma eğilimimizi fark etmeye başlarız. Doğamızın bir parçası olan o anlık “hoşlandım / hoşlanmadım” keskin zıtlığını bırakıp, daha derin bir anlayışa doğru nasıl ilerleyebiliriz? Değişken ve sabit niteliklerimizi dengeli bir biçimde nasıl kullanabileceğimizi gerçekten biliyor muyuz?
Bağlılığın İki Hali: Sevgi ve Fedakarlık
Gerçek bağlılık; sadece her şey yolunda giderken hissedilen bir coşku değil; sevgi ile derin bir saygı ve çekince arasındaki hassas dengede yürütülen kararlı bir çabadır. Bu kavramı daha derinlemesine anlamak için bağlılığın iki farklı halini incelemek gerekir:
Sevgi Temelli Bağlılık (Akış Hali): Her şeyin doğal ve akışında olduğu ilk haldir. Bir kişi yaptığı işten, verdiği hizmetten veya kurduğu bağdan büyük bir içsel tat alıyorsa, orada sadakatten söz etmeye gerek bile kalmaz; çünkü bağlılık içten gelen doğal bir histir. Sevgi o kadar güçlü bir bağdır ki, “ölüm kadar kuvvetli” olarak tanımlanır ve kişiyi doğrudan yaşam amacına bağlar.
Fedakarlık Temelli Bağlılık: Gerçek bağlılığın asıl yeri, kişinin yaptığı işten veya verdiği hizmetten yeterince içsel zevk almadığı, hatta sürecin ona zorlayıcı ve acı verici geldiği anlarda başlar. İnsan doğası, kendisine veya başkalarına somut bir fayda sağlamadığını düşündüğü, karşılığında anlık bir tatmin sunmayan bir çabaya karşı direnç gösterir. İşte bu noktada bağlılık, bir “fedakârlık” biçimine dönüşür. Kişi, içsel bir dirençle karşılaşmasına ve “Bu yaptığımın bana ne faydası var?” sorusunu sormasına rağmen yoluna devam edebiliyorsa, bu gerçek bir sadakat göstergesidir.
Bu süreçte insan, bazen kendisini “küçük” veya yetersiz hissettiği, yaptığı şeylerin ne kendisine ne de başkasına bir yararı olmadığına dair derin bir umutsuzluktan geçebilir. Çaba arttıkça çekilen ıstırap da artabilir; çünkü kişi herhangi bir karşılık beklemeden kendinden vermeye devam etmektedir. Tanıdık geliyor mu?
Sonuç olarak gerçek bağlılık; kişinin kişisel çıkarları bir kenara bırakarak, sadece doğru olduğuna inandığı yolda, tüm zorluklara ve içsel boşluk hissine rağmen ısrar etmesidir. Bu sabır ve kararlılık belli bir olgunluğa ulaştığında, kişi nihayet yaptığı hizmetin kendi içinde zaten bir huzur ve tatmin barındırdığını fark etmeye başlar; bu da ona yukarıdan gelen ruhsal bir armağan gibidir.
Peki, farklı formlarda hissettiğimiz mutluluğun hedeflerimize yönelik, günlük eylemlerimize ne kadar bağlı olduğunun ne kadar farkındayız?
- Eylemlerimizi belirlerken neyin etkisine bağlıyız?
- Hangi sınırlarla, odağımız nerede?
- Hangi sınırlarda zihin alanı günlük eylemlerimizde bizi yakalıyor?
- Gün içerisinde zihin alanımızı en çok neyle meşgulken yakalıyoruz?
Tüm sorun nedir? Farklılıklardan öğreneceğimiz muhteşem şeylerle dolu olan bu dünyada; karşımıza çıkan fırsatları hangi niyetle görmeye ve bu değişen dönüşüme ne kadar hazırız?
Hayat ne istiyor?
Arzu Aykın
-
Doğamızı Tanıyor muyuz?
Gerçek, Bir'likte. Birlikte keşfedilir ve inşa edilir.
Ya da ne kadar tanıyoruz? Yoksa tanıdığımızı mı sanıyoruz?
İnsan hayatının temel amacı; doğuştan getirdiği bencil ve sadece kendi çıkarını düşünen yapısından sıyrılıp, hiçbir karşılık beklemeden bütüne hizmet eden özgecil (altruist) bir doğaya dönüşmektir.
Bu yolculuk, kişinin kendi içindeki derin çatışmayı fark etmesiyle başlar. Birey, ne zaman saf bir niyetle bir iyilik yapmak veya kendinden bir şeyler vermek istese, içindeki ego hemen direnç gösterir ve o tanıdık soruyu fısıldar: “Bundan benim kazancım ne olacak?”
Gelişim doğrusal değildir.
Bu dönüşüm süreci düz bir çizgide ilerlemez; aksine büyük yükselişler ve derin düşüşlerle doludur. Kişi içsel dünyasında ilerlediğini hissettiği an, içindeki bencillik daha da güçlü bir şekilde uyanır. Ona “boşuna çabaladığını” hissettirerek ideallerine ihanet etmesine neden olur.
Ancak bu durum bir hata değil, sürecin mutlak bir gerekliliğidir. Çünkü insan, ancak kendi çabasıyla bu köklü değişimi gerçekleştiremeyeceğini ve mutlak bir acizlik içinde olduğunu anladığında, dışarıdan gelecek bir yardıma gerçekten ihtiyaç duyar.
Bu yolda karşılaşılan engellerin ve yaşanan “ihanetlerin” (hedeften sapmaların) iki önemli işlevi vardır:
- Ayna Görevi: Kişinin içindeki bencilliği tüm çıplaklığıyla görmesini sağlayarak, gerçek bir değişim arzusu yaratır.
- Kontrast Oluşturma: Işık ve karanlık arasındaki farkı öğreterek, ulaşılan sonucun değerini ve sevincini artırır.
Sonuçta kişi bu dönüşümü tamamladığında geriye dönüp bakar ve geçmişteki tüm o sancılı düşüşlerin, başarısızlıkların ve umutsuzluk anlarının aslında büyük bir merhametin parçası olduğunu anlar. Geçmişte acı veren o “ihanet dolu” anlar, artık gelişimin kıymetli birer nişanesi olarak kokmaya başlar. O zorluklar olmasaydı, bugün ulaşılan tamlık ve bütünlük seviyesine gelmek mümkün olmayacaktı.
Fark edebildiğimiz iç dirençle nasıl başa çıkabiliriz?
Direncin doğal bir tepki olduğunu kabul etmek. İnsan doğası, yapısı gereği her eylemde kendi faydasını arar. Sırf başkası için bir şey yapmaya niyetlendiğinizde içsel yapının savunmaya geçmesi normaldir. Bu direnci yok etmeye çalışarak enerji kaybetmek yerine, odağı bencilliği dönüştürecek yüksek değerlere, öğretilere ve bütüne hizmete yöneltmek gerekir.
Özgür irade için denge kurmak.Kişi kendini ne tamamen mükemmel ne de tamamen başarısız görmelidir. İçteki iyilik veya kötülükten biri diğerini tamamen bastırırsa, özgürce karar verme yetisi kaybolur. Gelişim yolunda ilerledikçe içteki bencilliğin de aynı oranda güçlenmesi, aslında kişiye her seferinde yeniden ve daha bilinçli bir “seçim yapma şansı” sunar.
Kötü hissedişleri keşif olarak görmek. Süreç içinde yaşanan motivasyon kayıpları veya eski bencil alışkanlıklara dönüşler birer başarısızlık değildir. Bunlar, içteki engellerin ne kadar derin olduğunu görmek için birer fırsattır. Kendi içindeki direncin gerçek boyutlarını görmeyen biri, değişime olan ihtiyacını da kavrayamaz. Bu zor anlar, dönüşüm için gerekli olan o “derin boşluğu ve arzuyu” yaratır.
Sınırlı varlıklar olduğumuzu kabul edip, destek istemek. İç dirençle başa çıkmanın en kritik aşaması, kişinin kendi sınırlı çabasıyla bu köklü doğayı tamamen değiştiremeyeceğini dürüstçe kabul etmesidir. İnsan kendi gücünün bittiği noktaya geldiğinde, değişim için kendisinden daha büyük bir güce, iradeye veya kolektif bilince açılır. Gerçek ve kalıcı değişim, bu samimi çaresizlik ve yardım talebiyle başlar.
Zıtlıkların birliğinden analiz yapmayı öğrenmek. Yaşanan her direnç ve her karanlık an, ulaşılan sonucun değerini belirleyen bir ölçüdür; çünkü aydınlığın kıymeti ancak karanlığın içinden geçildiğinde tam olarak anlaşılır. Süreç tamamlandığında, geçmişteki o en sancılı direnç anları, bugünkü olgunluğu inşa eden en değerli taşlar olarak anlamlı ve güzel birer hatıraya dönüşür.
Son söz ve ortak alan
Son olarak diyebiliriz ki; Hayatın gayesi; insanın kendi ilkel doğasını aşarak, üst bir sevgi, kabul ve karşılıksız verme seviyesine ulaşmasıdır.
Tüm buraya kadar, içsel dünyanızda hissettiğiniz eksiklik nedir? Bir soruyla birlikte düşüneceğimiz bu yerde cevapları birlikte arayalım. O halde, tüm yanılsamaları bir kenara bırakıp o en çıplak gerçekle yüzleşelim:
“Kendi karanlığından kaçmak için mi bir ‘ben’ inşa ediyorsun, yoksa o karanlığın içinden geçip bütüne ait bir ışığa dönüşmeye cesaretin var mı?”
Arzu Aykın
-
Hafifleştirilen Yaşam!
Gerçek, Bir'likte. Birlikte keşfedilir ve inşa edilir.
“Beslenmek” denildiğinde birçok yetişkinin aklına ilk gelen şey, ne yazık ki sadece “diyet” kavramıdır. Oysa arzularla ve keşfetme tutkusuyla dolu doğamıza sürekli kısıtlayıcı, baskıcı pencerelerden yaklaştığımızda içimizde büyük bir savaş başlar. Kadim ilimlerin ve pozitif bilimin ışığında biliyoruz ki; insan, evrenin farklı katmanlarıyla bağ kuran çok boyutlu bir varlıktır. Ancak günlük koşturmacanın içinde, bu çok boyutlu bütünlüğün ve bireysel dengemizin farkındalığından oldukça uzağız.
Doğumla başlayan bireysel yaşam yolculuğumuzda; fiziksel, duygusal ve zihinsel seviyelerde beslenmeyi öğrenirken, aynı zamanda bu katmanlar arasındaki ilişkileri keşfeder ve hayatla bağ kurarız. Bu beslenme önce aile denilen en küçük birimde filizlenir, okulla biçimlenir ve yetişkinlik dönemiyle birlikte tüm bu katmanların birliğinde, hayatın ve amacın keşfedildiği muhteşem bir yolculuğa dönüşür.
Ne var ki, dünyanın ve insanlığın değişen doğasıyla birlikte “beslenme” algımız da manipüle edilerek hafifletildi, içi boşaltıldı. Günümüz uzmanları, gıdanın içeriğindeki endişeler ve teknolojinin ellerinde insafa kalışımız karşısında bizi fiziksel olarak daha seçici olmaya davet ediyor. Peki ya diğer katmanlar?
Sosyal ağlarda enerjimizi ve zamanımızı nasıl kullanıyoruz?
Duygusal ve zihinsel seviyelerde kendimizi nelerle besliyoruz?
İçimizde biriktirdiğimiz duygulara hitap eden algı yönetimleriyle, farkında olmadan birçok sektörün “kazan-kazan” ilkesine hizmet ediyoruz ve aynı zamanda bilinçsizce alıyoruz. “Bu böyledir” söylemlerinin keskinliğinde, sürekli bir kafa karışıklığı ve tek taraflı bir bakış açısıyla çoğunlukla savruluyoruz. Oysa bu illüzyonu fark etmek tamamen bizim elimizde.
Gerçek mutluluğu nasıl keşfedebiliriz?
Her seviyedeki beslenme kaynaklarımızı, değişen koşul ve durumlara göre yeniden değerlendirme gücüne ne kadar sahibiz?
Yaşam çemberimizdeki boşlukları; hangi eksiklik hissiyle, hangi biriktirilmiş duyguların yönetimiyle ve ne tür rutinlerle doldurmaya çalışıyoruz?
En büyük yaşam hedefimize yönelik, bugünden geleceğimizi adım adım biçimlendirecek ne tür eylemler içindeyiz?
Ve en önemlisi; zihnimize ve ruhumuza sızmasına, bizi etkilemesine izin verdiklerimiz nelerdir?
İşte bu sorular, bizi modern dünyanın sunduğu “hafifletilmiş” yaşam illüzyonundan çıkarıp, kendi özümüzün derinliğine davet eden birer anahtardır. Geleceği adım adım, bilinçle inşa etmek; dışarıdan gelen dayatmalara körü körüne maruz kalmayı değil, zihinsel ve duygusal diyetimizi de bir iletişim mimarı gibi titizlikle tasarlamayı gerektirir.
Gerçek dönüşüm, yaşam çemberimizdeki eksiklikleri geçici hazlarla doldurmayı bıraktığımızda ve her katmanda düşüncenin gücü vasıtasıyla özenle, hassasiyetle beslenmeyi seçtiğimizde başlar. Şimdi durup sorma vaktidir: Bugün ruhunuzu, zihninizi ve bedeninizi gerçekten “beslemeyi” mi seçeceksiniz, yoksa sadece öylece devam mı edeceksiniz? Gelecek, bu farkındalıkla atacağınız ilk adımla şekillenecek.
Hayat sizden ne istiyor?
Arzu Aykın
Mai & Nokta 