Hayata Dair…

  • Kaleyi İçeriden Fethetmek

    ”İçteki durum bilince taşınmazsa kendini dışarıda kader olarak gösterecektir.” – C. G. Yung

    Gerçek, Bir'likte. Birlikte keşfedilir ve inşa edilir.

    “Olmak, Yapmak ve Sahip Olmak” Üçgeninde Özümüze ve Bağlarımıza Dönüş

    Özet: Kariyer basamaklarını tırmanırken ve hayatın hızına kapılırken farkında olmadan kendi iç kalemizi aşındırıyoruz. Gerçek başarıya ve sürdürülebilir bir yaşam dengesine giden yol, dış dünyayı kontrol etmekten değil; niyetimizi, değerlerimizi ve sevdiklerimizle kurduğumuz bağları içeriden yeniden inşa etmekten geçiyor.

    Yaşamımızın kritik dönemeçlerinde, en yakınımızdan en uzağımıza kadar herkesin meraklı bakışları eşliğinde o tanıdık soruyla karşılaşırız: “Ne olacaksın?” Hemen ardından bir diğeri gelir: “Ne yapmayı planlıyorsun?”

    “Olmak” ve “yapmak” ikilisine zamanla “sahip olmak” da eklenir. Yaşamın bu üçlü senfonisi; tüm karşıtlıkları ve kimi zaman uyumlarıyla bizleri arzularımız, düşüncelerimiz ve kararlarımızın yönlendirdiği eylemler arasında savurur. Eylemden eyleme koşarken bazen bezginliğin kıyısında, bazen de yükselen bir başarı grafiğinin zirvesinde buluruz kendimizi. İşte tam o anda durup sormak gerekir: Sevdiklerimiz nerede? Varoluş amacımız ve o amaçla kurduğumuz bağ nerede?

    Kaçınarak da olsa kendi kendimize kaldığımız o kısacık anlarda, iç dünyamızın derinliklerinde bambaşka bir ses yükselir. O kısa ama bir o kadar da derin sessizlikte yaptığımız iç muhasebede, bunca çabaya rağmen gerçekte hiçbir şeye sahip olamadığımızı fark ederiz.

    Peki; bu dünyaya gözlerimizi açtığımız andan itibaren en bilemediğimiz, deneyimleyerek öğrendiğimiz ve hâlâ öğrenmeye çalıştığımız hakikat nedir?

    Ortak bir ruh hâlini paylaşmamıza rağmen kendi dışımızdakileri hissedemediğimiz o noktada, yönetemediğimiz arzularımız öğrendiklerimizi faydaya dönüştürmemizin önüne geçer. Kodlanmış duyguları gizlemenin aldatıcı labirentlerinde kaybolurken derin dostluklardan ve aile bağlarından uzaklaşır, yüzeyselliğin hüküm sürdüğü bir yalnızlığın dibine çekiliriz. Istıraptan kaçış bileti olarak gördüğümüz anlık hazlar ise binanın çatlağından sızan su gibi içimizdeki kaleleri—farkında olsak da olmasak da—yavaş yavaş aşındırıp yıkar. Üstelik bu süreçte yıllar da geçer, yaşlanırız.

    Kendini bilmenin ince ayrıntılarını keşfetmeden bu yıkım nasıl durdurulabilir ki?

    Kariyerinin zirvesindeyken köklerinden ve ailesinden beslenemeyen, bu bağları canlı tutamayan bir yaşam ne kadar sürdürülebilir? Parayı hayatın merkezine yerleştirirken niyetimizin ve amacımızın dengesini yaşamın en yüce gayesiyle kuramamışsak; sahte bir dünyanın sahte oyuncakları arasına sıkışıp kategorize edilmiş ilişkilerimizde ne kadar gerçek bağ kurabiliriz? Daha da önemlisi, tam olarak neyi eksik hissettiğimizi tanımlayabiliyor muyuz?

    Sahi, bu kaleyi ilk ne zaman, nasıl ve hangi niyetle inşa etmeye başladık? İçeriyi nasıl düzenledik, nasıl organize ettik? Dışarıdan ve içeriden gelebilecek risklere karşı hangi önlemlerle güçlendirdik? Kimleri kaleye dahil ettik? Varoluş nedenimizi sevdiklerimizle kurduğumuz bağa nasıl entegre ettik? Neyi yapmadık ya da yapamadık da şimdi böyle bir eksiklik duygusuyla çaresizce duruyoruz?

    Hayat bize ne göstermeye çalışıyor; yoksa kendi yarattığımız totemlere mi tutunur olduk? Uzlaştığımız, uzlaşmaya razı olduğumuz nokta neresi? Tam olarak nerede?

    Bugünden yarınları inşa edebilmek için gerçekten sevdiklerimizle, sevmek ve sevilmek istediklerimizle olan bağlarımızı yeniden hatırlamaya ihtiyacımız var. Tarih, kalelerin ve savaşların aslında nasıl kazanıldığını bizlere defalarca anlattı: En büyük fetih, kaleyi içeriden fethetmektir.

    “Hayatımızdaki tüm bu süreci belirleyen asıl şey nedir?”

    Bugün kendi varoluş nedenimizi derinlemesine düşünmeye başlamak ve yeni eylem adımlarını ortaya çıkarmak için muhteşem bir gün. Birlikte, adım adım…

    Arzu Aykın

  • Göremediğimiz Bitişler

    ”Dinlemek, bir kabul şeklidir.” – Stella Terrill Mann

    Gerçek, Bir'likte. Birlikte keşfedilir ve inşa edilir.

    Göremediğimiz Bitişler ve Yeni Bir “Ben”in Doğuşu

    Hayatın tek bir yönü var; farkında olalım ya da olmayalım, zaman bizim lehimize hep ileriye doğru akıyor. Bu akışın içinde ise dilimizden hiç düşmeyen o tanıdık cümleyle savrulup duruyoruz: “Benim isteklerim…”

    Bitmek bilmeyen arzular, peşinden koştuğumuz hedefler ve her seferinde iç dünyamızda bir türlü tanımlayamadığımız o derin boşluk hissi… Tıpkı evinin anahtarını kaybedip, sokak lambasının altında dışarıda arayan adamın hikayesindeki gibi, biz de kendi içimizdeki anlamı dışarıdaki gürültüde arıyoruz. Oysa kendi doğamızı tanımadan, dışarıdaki o büyük “doğa” denilen gerçekliği nasıl algılayabilir ve onunla sağlıklı bir ilişki kurabiliriz ki?

    Önemli olduğuna inandığımız —ki o inancın bile gerçekten bize ait olup olmadığından hiçbir zaman tam emin olamayız— düşüncelerin peşinde, birkaç anlık hazzı doldurma telaşıyla geçiyor günler. Ölümsüzlüğü ve kalıcılığı arayan insan doğamız, ilerleyen yaşlarda takvimden eksilen her bir yaprağı tüketircesine kendini oyalayacak yeni “oyuncaklar” bularak günü kurtarmaya çalışıyor. Bilgisayar ya da telefon başında, dışarıya çaresizce ama bir o kadar da arzusuz bakarak geçirilen saatler… Yaşam gerçekten bundan mı ibaret?

    Çatlak Testiyi Onarmak ve Gerçek Çaba

    Hayat amacı dediğimiz şey; bir anlam, bir bütünlük arayışıdır. O hiç dolmayan, bin bir yerinden çatlamış içsel testimizi sanatsal, belli bir metotla onarmak ve gözlerimizdeki o yanılsama perdesini kaldırmaktır.

    Elbette bu, çaba sarf etmeden ulaşılabilecek bir yer değil. Çoğumuz biliriz; gerçek bir emek ve sabırla elde edilen o nadir anların tadı bambaşkadır. Yıllar geçse de dost meclislerinde safha safha anlatılırken her seferinde üzerine yeni duygular eklenen o hikayeler, insana ve çevresine hâlâ tarifsiz bir güç verir. Çünkü orada sadece bir sonuç değil, dönüşen bir insan vardır.

    Bitişlerin Ardındaki İçsel Netlik

    “Bitişler” dediğimizde zihnimizde canlanan her durum, bizi bambaşka duyguların içinden geçirir. Bazen durduğumuz, takıldığımız yerlerdeki o görünmez bariyerleri görmek istemesek de en derinlerde bir yerde onların varlığını biliriz. Oysa bitişler, bizi yepyeni bir anlayışla yaşamı kucaklamaya davet eden eşiklerdir. Sonrasında ne yaşayacağımız ise o bitişe nasıl yaklaştığımızla doğrudan ilgilidir.

    Eğer o anlarda bir farkındalık ve anlayış geliştiremezsek, geriye sadece zamanın o yavaş iyileştirici gücüne sığınmak kalır. Ama minnettarlık ile pişmanlık duygularının birbirine karıştığı o kırılma anlarına cesaretle bakabilirsek, işte tam orada muazzam bir içsel netlik açığa çıkar.

    Artık eski siz yoksunuzdur; orada bambaşka bir “Ben” doğmuştur.

    Yeni Yıla Stratejik ve Bilinçli Bir Başlangıç

    Bilinçsizce ve otomatik pilotta yaşadığımızda bu dönüşümü fark edemeyiz. Bu yeni “Ben”i duyabilmek için çalışılmış bir zihne; kendi kendimizin bir adım gerisine çekilip olanı biteni sakince gözlemlemeye ve dinlemeye ihtiyacımız var. Geçmişte olmuş ve şu an olan her şeyin üzerini en yüce değerlerimizle, tek bir amaçla ve sevgiyle örtüp hayata yeniden “merhaba” deme şansı her birimizin elinde.

    Peki, siz buna hazır mısınız? Değişim arzunuzu ne kadar fark ediyorsunuz?

    “Hayatın kendisi bir hazırlıktır. Onu dinlemek, okumak, görmek ve tüm eylemler önem ister.”

    Hayatımızın anlamı ne? Birkaç kez sorduğumuz ancak unuttuğumuz soruyu hatırlamak, tüm yaşamın alanları ve nedenimizle ilişkilendirmeye başlamak için bundan daha iyi bir zaman olsbilir mi? Acıdan kaçamayız; acı çekmeye hazır olmak bile derin bir hazırlık gerektirir.

    Yeni bir yıla girerken şansınızı kendi elinize alın ve mucize denileni yaşamınıza çekin. Hesabını bilinçli yaptığınız, farkındalığı yüksek bir yerden yaşamınıza merhaba deyin. İş ve yaşam dengesini geçici bir hedef değil, sürdürülebilir bir yaşam biçimi olarak deneyimleyin.

    Birlikte Dönüşmeye Ne Dersiniz?

    Sınırlı sayıda katılımcıyla gerçekleştireceğimiz özel grupta; bir yıllık stratejik planlama pratikleriyle zihninizi berraklaştırmaya ve tüm yaşam alanlarınızı yeniden organize etmeye ne dersiniz?

    Gelin, bu yıl sürdürülebilir eylemlerle odaklanarak; kendi hikayemizin mimarı olalım.

    Arzu Aykın

  • Sürdürülebilir Eylemler ile Odaklanmak

    ”Doğru şey yaptığınızda para gelecektir.” – Mike Philips

    Gerçek, Bir'likte. Birlikte keşfedilir ve inşa edilir.

    Sürdürülebilir Eylemlerle Odaklanmak: Yeni Bir Yıla Girerken Yaşamı Yeniden Tasarlamak

    Abraham Maslow’un İhtiyaçlar Hiyerarşisi teorisini hepimiz biliriz. Temel ihtiyaçlarımızı karşılama dürtüsü her birimizde farklı şekillerde ortaya çıkar. Ancak söz konusu “en yüce değerler” olduğunda, bireysel gelişimimizin en güçlü motivasyon kaynağı devreye girer. Yaşamımızın ilk yıllarında yüksek sesle sorduğumuz kendini bilmeye dair o temel sorular, zamanla günlük telaşların arasında unutulup gider. Oysa bu sorular, tüm insanlığın ortak arayışıdır.

    Duygusal, zihinsel ve fiziksel gelişimimiz boyunca; beş duyumuzu ve zihnimizin tüm fonksiyonlarını nasıl kullandığımıza bağlı olarak kendimize özgü stratejik adımlar geliştiririz. Bu süreçte, pek çok eylem ve eylemsizlik döngüsünden geçerek niceliksel çabaları niteliksel kazanımlara dönüştürürüz.

    İlk Planlı Çalışma Sınavımız ve Bugünün Yansımaları

    İlk planlı çalışmaya ne zaman başladığımızı hatırlayalım; muhtemelen ilkokulun ilk yıllarıydı. Belki de ilk oyun araçlarımızla kurduğumuz o kurallı oyunlardı… Düşüncelerimizin ve arzularımızın hâlâ oyun parklarında gezindiği o yaşlarda, defter ve kalemle verdiğimiz ilk sınavları düşünün. Yanlış kalem tutuşuna bağlı acıyan parmaklar, yorulan eller, mızmızlanmalar ve oyun hayaliyle bir türlü geçmek bilmeyen o öğrenme saatleri… Okumayı öğrenme aşamasının bile zaman zaman küçük bir trajediye dönüştüğünü hatırlayanlarımız mutlaka vardır.

    Şimdilerde çalışan anne babaların imdadına yetişen etüt merkezleri bu sabır gerektiren süreci devralmış görünse de; iş dönüşü akşam saatleri evde gerçekten keyifli bir paylaşım alanına mı dönüşüyor, yoksa bizleri bambaşka zihinsel, duygusal yorgunluklara mı sürüklüyor?

    Bariyerleri Görmek ve Potansiyeli Yönetmek

    Hepimiz sürdürülebilir eylemler geliştirme potansiyeline sahibiz; ancak bu potansiyeli nasıl yöneteceğimizi planlamazsak, ulaştığımız sonuçlardan ne kadar memnun olabiliriz?

    • Yeteneklerimizin ne kadarının farkındayız?
    • Hangilerinin gelişim yönünü bilinçli olarak belirliyoruz?
    • Arzularımızın önündeki bariyerleri fark etsek bile, ilerlemeye devam etme gücünü nasıl koruyoruz?

    Kaldı ki daha en başta, o bariyeri net bir şekilde görebilmek bile başlı başına ayrı bir farkındalık ve efor gerektirir.

    Her birimizin içsel dünyasından yükselen, kendine has ve eşsiz bir öz taşıdığını bilsek de bu değere yaşamımızda yeterince alan açmıyoruz. Dahası, karşılaştığımız zorluklarda çözüm üretmek yerine şikâyete odaklanmak çoğu zaman daha kolay geliyor. Oysa doğa yasaları bize şunu söyler: Yaşamımızdaki bir eksikliği en yüksek amacımızla ilişkilendirmeli ve arzumuzu büyütmeliyiz ki gerçek doyuma ulaşabilelim. Hissettiğimiz eksikliğin derinliği, o eksikliği giderdiğimizde duyacağımız tatminin büyüklüğünü de belirler.

    Tekrarlayan Günler Döngüsünden Çıkmak

    İş ve yaşam dengesini kurmaya çalışırken günlük rutinlerin getirdikleri ve götürdükleri arasında kaybolmak istemeyiz. Ancak gün biterken tükenen enerjimiz, azalan gücümüz ve dalgalanan motivasyonumuz yüzünden sürdürülebilir eylemlere odaklanmakta zorlanırız. Bir sonraki günün farklı olacağına kendimizi ne kadar ikna etmeye çalışsak da, ertesi gün genellikle bir öncekinin tekrarına dönüşür.

    Bu döngünün üzerine çıkmak için aslında pek çok araca sahibiz. Ancak bu araçları nasıl kullanabileceğimizi bilemiyor olabilir miyiz?

    Peki, siz yaşamınızda odaklanmayı nasıl sağlıyorsunuz? Eğer bu soruya vereceğiniz yanıt “az” ya da “hiç” ise; sürdürülebilir eylemler inşa etmek için bir dizi zihinsel dönüşüm çalışması yapmaya ve tüm yaşam birikiminizi bu süreçte nasıl kullanabileceğinizin pratiklerini keşfetmeye ihtiyacınız olabilir.

    Yeni Yıla Özel Bir Davet

    Yeni bir yıla sayılı günler kala; sınırlı sayıda katılımcıyla gerçekleştireceğimiz özel bir grupta, bir yıllık stratejik planlama pratikleriyle yaşam alanlarınızı yeniden organize etmeye ne dersiniz?

    Arzu Aykın

  • Kasım’da, Hep Birlikte

    ”Her işin esas hedefine kısa ve kestirme yoldan varmak arzu edilmekle beraber yolun kabul edilebilir, mantıki ve özellikle ilmi olması şarttır.” – Mustafa Kemal Atatürk

    “Sevgili Atamız;

    Tek bir amaç uğrunda birleşmeyi örneklerinle gösteren, daima ileriye bakmayı öğütleyen ve bizlere her daim güç veren fikirlerinle yaşamımızda aydınlığı ilke edinmemizi sağlayan tüm mirasın için sonsuz teşekkürler.

    Örnek davranışlarınla, geride bıraktığın eşsiz fikirlerinle ve bizi her zaman ileriye taşıyan vizyonunla; aklımızı, inancımızı ve duruşumuzu şekillendirmemizde öncülük ettiğin için şükranlarımızı sunarız. Her şeye rağmen nereden güç alacağımızı, yönümüzü nereye çevireceğimizi gösterdiğin için teşekkür ederiz.

    Her 10 Kasım’da olduğu gibi seni sonsuz sevgi ve saygıyla anıyor; sözlerimizi tazeliyor, ahdimizi hep birlikte yeniliyoruz.

    Kalplerimizdeki kıvılcım seninle yanmaya devam ediyor. Yolunda ve izindeyiz.

    Sevgi ve saygılarımla.”

    Arzu Aykın

  • Mutluluk Denilen…

    ”Tanrı’nın anlamı, kişinin en çok arzuladığı iyiye göre değişir.” – Erich Fromm

    Gerçek, Bir'likte. Birlikte keşfedilir ve inşa edilir.

    İnsanoğlunun var olduğu günden beri zihnini meşgul eden en temel sorulardan biri şudur: Tam ve sarsılmaz bir mutluluğa nasıl ulaşabiliriz?

    Hayatın koşturmacası, günlük kaygılar ve hiç bitmeyen istekler arasında kalıcı huzuru ararken, çoğu zaman kendimizi geçici tatminlerin peşinde sürüklenirken buluruz. Oysa kadim içsel bilgelik, yaşamın varoluş amacının insana eksiksiz bir iyilik, huzur ve tatmin sunmak olduğunu vurgular. Peki, eğer yaşamın nihai amacı mutluluksa, neden çoğumuz bu mutluluğu yakalamakta zorlanıyor veya onu bulduğumuz anda kaybediyoruz?

    Bu sorunun cevabı, mutluluğu nerede aradığımızda ve yaşam kaynağı ile kurduğumuz ilişkinin niteliğinde gizlidir.

    İnsanın doğası gereği en temel dürtüsü, beş duyu vasıtasıyla “almak” ve kendi arzularını tatmin etmektir. Dünyaya geldiğimiz andan itibaren ihtiyaçlarımızı karşılamaya, kendimizi güvende tutmaya ve haz elde etmeye programlanırız. Ancak sadece kendi çıkarımıza odaklı bir yaşam sürdüğümüzde, tuhaf bir paradoksla karşılaşırız: Elde ettiğimiz hazlar arttıkça, içimizdeki boşluk hissi de büyür.

    Bu tatminsizliğin temel sebebi, hak edilmeyen ve sırf bencilce arzuları doyurmak için alınan her şeyin ruhumuzda görünmez bir utanç yaratmasıdır. Tıpkı karşılığında hiçbir emek vermeden başkasının ekmeğini yiyen birinin hissettiği içsel utanç gibi, sadece “almaya” odaklı bir yaşam da insanı derin bir anlamsızlığa iter.

    Ayrıca, verme ve paylaşma üzerine kurulu evrensel yaşam doğası ile insanın egoist yapısı arasında büyük bir nitelik uyuşmazlığı ortaya çıkar. Doğa kanunları gereği, nitelik olarak birbirinden uzak olan kavramlar birbiriyle bütünleşemez. Yaşamın kaynağı tamamen karşılıksız bir cömertlik ve destek sunmak üzerine kuruluyken, insan yalnızca almaya odaklandığında bu kaynaktan uzaklaşır. Yaşamımızda yalnızlık, anlamsızlık ve acı olarak deneyimlediğimiz durumların temel nedeni işte bu kopuştur, diyebilir miyiz?

    İnsanlık tarihi içerisinde “Komşunu sev”, “Komşu komşunun külüne muhtaçtır”, “Ev alma, komşu al” gibi köklü deyişlerle anlatılan insan sevgisi ve bağları, aslında bu evrensel hakikatin en güzel aynasıdır.

    Tam da bu noktada karşımıza hayati sorular çıkar: Varoluş tasarımını yeniden keşfetmeye ihtiyacımız olabilir mi? Doğal yapımızı oluşturan eksiklikleri ve gerçek değerler sistemini nasıl tanımlayabiliriz? İçinde yaşadığımız çevrenin bir ürünü iken, bencil arzularımızı nasıl yönetebiliriz?

    İşte gerçek yaşam mücadelesi ve dönüşüm yolculuğu tam da bu sorularla başlar.

    Kişi, içsel bir niyet denetimi geliştirerek doğuştan getirdiği egoist doğasını; bütünlük ve tamlık hissine ulaşmak, başkalarına ve bütüne katkı sağlamak niyetine dönüştürmek durumundadır. Mutluluğa giden yol arzuları yok etmekten değil, arzuların yönünü ve arkasındaki niyeti değiştirmekten geçer. Tam mutluluk, dış koşulların mükemmelliğiyle veya sürekli haz toplamakla elde edilemez; insanın kendi içsel niyetini dönüştürmesiyle mümkündür.

    İnsan olarak bizler, egoist doğamızın sınırlarından çıkıp yaşamın evrensel “verme” doğasıyla aynı niteliğe büründüğümüzde, hayatın sunduğu tüm güzellikleri utanç duymadan ve derin bir bütünlükle kabul edebilir hale geliriz. Yapılan her eylem zıtlıkların birliğinde köklendiğinde, o sarsılmaz huzur artık ulaşılacak bir hedef değil, yaşamın kendisi olur.

    Büyük resmi görme arzusu, iç dünyamızda o bir türlü tanımlayamadığımız boşluk hissiyle korkusuzca tanışarak başlar. Bu tanışma her birimiz için farklı yollardan geçse de hepimizi aynı noktaya getiren ortak bir özlemdir.

    Hayat bizden bu dönüşümü istiyor. Peki siz, bu keşfe hazır mısınız?

    Arzu Aykın

  • Mutfakta Pişer

    ”Göze almayacağınız bir risk ve bir de göze almayı göze alamayacağınız risk vardır.”

    – Peter Drucker

    Gerçek, Bir'likte. Birlikte keşfedilir ve inşa edilir.

    Her şey bir hazırlıktır.

    Yaşamda gerçekten var olduğumuzu hissedene kadar, farkında olmaktan bile çok uzak kaldığımız bu gerçeği anlamak genellikle ıstırapla gelir. İçinde bulunduğumuz koşullarla ve bu koşullarda keşfedilmeyi bekleyeni en yüce amaçla bağ kuramadığımız her an, kafa karışıklıklarımızın ortasında nasıl bir anlayışa ihtiyacımız olduğunu ararken çaresiz hissederiz. Tam da bu noktada, hepimizi birleştiren ortak bir ruh halinde buluşuruz.

    Farklılıklarımızın ve çeşitliliklerimizin üzerinde yükselen tek ortak noktamız bu ruh halidir. Ancak onun hakkında bildiklerimiz ile bilmediklerimiz, az ya da çok, tüm egoist doğamız üzerinde sürekli bir zihinsel karmaşa hissettirir. Çoğumuz biliriz ki insan, en çok ıstıraptan öğrenir. Ne var ki, ıstıraptan edindiğimiz öğrenimlerdeki fayda ve zarar dengesinin pek farkında değilizdir.

    Günün başında da sonunda da sıklıkla endişeliyizdir; işte, evde, ilişkilerde… Hangi kelimelerle veya kavramlarla tanımlarsak tanımlayalım; ister hedefe ulaşmak diyelim, ister gelmek ya da gitmek; aslında gerçekten arzuladığımız şey, eksikliğini hissettiğimiz o boşluğu tamamlamak ve bütünü hissetmenin getirdiği o derin doyuma, hazza ulaşmaktır.

    Yaşam, kendi alanlarıyla aktıkça nefeslerimiz; öğrenilmiş, öğrenilen ve biriktirilen tüm tecrübelerle yeni bir deneyime dahil olabilir ya da türlü bahanelerin arkasına saklanmayı seçebiliriz. Başımızı kuma gömer gibi yaşar, sonra da hiçbir şeyi değiştirmeden hayatlarımızın değişmesini umarız. Bizi illüzyonlara sürükleyen araçlara ve totemlere tutunarak “Ben” dediğimiz noktaya körleşirken, bulunduğumuz yerden umduğumuz yere nasıl ulaşabiliriz ki?

    “Zaman her şeyin ilacıdır, zaman halleder” düşüncesi, farkına varıldığı o hassas noktada hiç de öyle basit bir sığınak değildir. Peki, bu düşüncenin karşısında ve ona bu kadar yakın dururken içsel dünyalarımızda dengeye nasıl ulaşabiliriz?

    Her şey mutfakta pişer.

    Yine biliriz ki hayal tek başına kurulmaz; çevremizden aldığımız etkilerle biçimlenir. Büyük bir amaçla bağ kurana kadar, tıpkı düşe kalka yürümeyi öğrenen bir bebek gibi, birçok niceliksel eylemin, araştırmanın ve analizin üzerinden tekrar tekrar geçeriz. Her “son” dediğimiz sonucun üzerinde, amacımızla yeniden ilişki kurarız.

    Belki de asıl ihtiyacımız; her durum, koşul veya sonuç karşısında çaba sarf etmek ve mücadele etmek zorunda hissetmenin yarattığı o çaresizlikten doğan anlayışa, aslında sahip olduğumuzun anlayışına varabilmektir. Bilmediğimizi bildiğimiz o olgunluk noktasına gelmeden, sorularımızın doğru cevaplarını duyamayacağımız kesindir.

    Büyümeyi arzulayan duygusal dünyamız, bunu mevcut akıl ile gerçekleştirmek istiyor. Ancak bunun mümkün olmadığını da algılıyor olabilir misiniz?

    Bir şey… Eksik olan o bir şey ne ki? Özlem duyulan, tanımlayamadığınız ne ki?

    Bunu hissediyor olabilirsiniz.

    Adını koyamadığınız, tanımlayamadığınız her ne varsa…

    Duymaya hazır mısınız?

    Arzu Aykın

  • Hayat Senden Ne İstiyor?

    ”Her resmin kendine göre bir evrim geçirme yolu vardır… Resim bittiğinde konu ortaya çıkar.” – William Baziotes

    Gerçek, Bir'likte. Birlikte keşfedilir ve inşa edilir.

    Bugün, Gerçekten Başka Bir Gün

    Türk Dil Kurumu sözlüğüne göre bugün; içinde bulunduğumuz gün, şu an ya da yaşadığımız çağ anlamına gelir. Günlük dilde “bugün” kelimesine birçok anlam yükleriz. Ancak çoğunlukla kaçırdığımız bir gerçek var: Bugünü yaşarken onu gerçekten hissetmeyiz.

    Zihnimizde hemen şu soru uyanır: “Nasıl hissedebiliriz ki?” Ardından bahaneler, karşıt düşünceler ve inançlar sıraya girer. Her yeni günde uyanışımızdan uykuya geçişimize kadar geçen süre; otomatikleşen rutinler, farkında olmadığımız arzular ve tüm bunların getirdiği zihinsel bir kaostan ibarettir. Engellerimiz, mevcut aklımızın sınırlarıdır. Çoğu zaman bir karmaşa yığını olarak gördüğümüz bugünü hissetmek nasıl mümkün olabilir?

    Bilginin Sarhoşluğu ve Değerler Hiyerarşisi

    Katıldığımız birkaç eğitim veya sertifikalı atölyenin ardından bilginin sarhoşluğuyla “Artık farkındayım” demek, çoğunlukla bir tür yanılsamadır. Bunu kendimize itiraf edebilmek bazen bir ömür alabilir.

    Bugünü anlamak ve hissetmek; öncelikle kişinin kendi değerler hiyerarşisini keşfetmesini ve yaşam amaçları arasındaki bağı içselleştirmesini gerektirir. Konu, ne istediğimizi bilmeden anlık hazların peşinde koşmak değildir. Öyle yaptığımızda, neyi başarırsak başaralım içimizde anlamlandıramadığımız bir boşluk kalacaktır.

    Yolculuğun Üç Durağı

    Otomatik eylemler arasında düşüncelerimiz neredeyse orada yaşarız. Ancak bugün, başka bir gün. Eğer buraya kadar okuduysanız, bütüncül bir anlayış edinme yolculuğunun ilk adımını attınız demektir.

    Bu dönüşüm yolculuğu üç temel duraktan geçer:

    1. Farkındalık: Yaşamın görünen yüzünün ötesindeki bütüncül anlayışa adım atmak.
    2. Arayış: Ne istediğimizi, değerlerimizi ve varoluş nedenimizi her gün yeniden araştırmak.
    3. Değerlendirme: Aksiyon planımızı; yapabildiklerimiz ve yapamadıklarımızla dürüstçe gözden geçirmek.

    Kalbin ve aklın birliğine ulaşıncaya dek sürecek bu çalışma, yaşamımızı doğru hazlarla doldurma sanatıdır.

    Çevrenin Gücü ve İlk Adım

    Yaşamımızı arındırmak, onu doğru hazlarla doldurmak demektir. Peki, idrak yönünden buna ne kadar hazırız? Önümüzdeki en büyük engel de fırsat da yine mevcut aklımızdır. Ancak unutulmamalıdır ki insan bu yolda tek başına yürüyemez. Destek alacağı bir çevre ve güvenli bir alan, bu dönüşümün en temel ön koşuludur. Doğamız gereği dış dünyadan aldığımız etkiyi duyularımızla hesaplarız; peki, içinde bulunduğumuz çevrenin gerçekte ne kadar farkındayız?

    Bugün, gerçekten başka bir gün! Her şey, yalnızca gelişimimizin seviyesine göre şekillenir. Eğer bunu derinden hissediyorsan; başlamak, o küçük ama kaderi yaşamaya adımı atmak için hazırsın demektir.

    Hem kork hem de korkma! Korkusuzca ilerlemeye devam et… Derinleştikçe duyacağız!

    Haydi o zaman… Hayat ne istiyor? Çevrenin gücünü kullanmayı birlikte keşfedelim.

    Arzu Aykın

  • Mucizeye Dair…

    ”Tesadüflerin kime rast geldiğini hiç gözlemlediniz mi? Şans yalnızca hazır bir zihni seçer.” – Louis Pasteur

    Gerçek, Bir'likte. Birlikte keşfedilir ve inşa edilir.

    Çoğumuz yaşamımızın bir döneminde “mucize” diye tanımladığı olaylarla ve onların getirdiği sonuçlarla karşılaşmışızdır. Bu anları inanılmaz birer hatıra olarak paylaşmayı, anlatırken o anı adeta yeniden yaşamayı severiz. Hatta her anlatışta, daha önce fark etmediğimiz yeni bir detayı keşfederiz.

    Peki, bu fark edişler neden olur?

    Her ne kadar rutinlerin içinde kaybolup her gün aynı günü yaşıyormuşuz gibi hissettiğimizi söylesek de, aslında an be an anlayışımız ve algımız değişir. Aksi halde “Keşke…” diye başlayan cümleleri nasıl kurabilirdik ki? Ne var ki, çoğunca sürekli değişen bu dinamik doğamızı tam olarak hissedemeyiz.

    Sizce en büyük mucize nedir?

    Mucize anlayışımız geliştikçe; onun barındırdığı anlam, eylem, eylemsizlik ve taşıdığı nitelikler de değiştirir. Belki de en büyük mucize; insanın kendisinin dışına çıkıp bir başkasını, tek bir an için dahi olsa, tüm varlığıyla hissedebilmesidir.

    Arzu Aykın

  • Bütün Gücünü Nerede Kullanıyorsun?

    ”İç kılavuzunuzdan her koptuğunuzda bir enerji kaybı, güç kaybı, tinsel durgunluk hissedersiniz.” – Shakti Gwain

    Gerçek, Bir'likte. Birlikte keşfedilir ve inşa edilir.

    Bütün Gücünüzü Nerede Kullanıyorsunuz?

    Çoğumuz kesintisiz hissettiren bir koşuşturmanın içindeyiz. Yaşadığımız irili ufaklı pek çok durumun tam ortasındayız; ama dahil olduğumuz bu hayatın anlamından bir o kadar uzak, üzerinde düşünmekten de bir o kadar imtina ediyoruz. Her gün, her gün aynı ya da benzer bir döngü…

    Anlamıyoruz. Eleştiriyor, yargılıyor, çatışıyoruz. Kendimiz dışındaki herkese söyleyecek en az bir sözümüz var. Ancak gün içinde ya da sonunda yoruluyor ve kendi içimizde yalnızlaşıyoruz. “Onlar…” diye başlayan cümlelerin ötesine geçip hakiki bir bağ kurma çabasına girmiyoruz. Oysa bu dünyada hepimiz aynı zorbalıkların gölgesinde, farkında olmadan birer zorba haline geliyoruz. Arzulamadığımız sonuçlarla baş başa kalıyor ve buna mecburmuşuz gibi hissetmeye başlıyoruz.

    Peki ama biz ne yapıyoruz?

    Memnun olmadığımız durumlar karşısında neredeyiz? Yaşamsal gücümüzü, potansiyelimizi bütünsel olarak nerede ve nasıl kullanıyoruz? Maruz kaldığımız uyaranlarla, yalnızlığımızı bastırma ve anlık hazlar yaşama arzumuzla normalleştirdiğimiz düşünce ve inanç kalıplarımız varken ve bunlara onay ararken; gerçekten neyi bekliyor, neyi umut ediyoruz?

    Belki de önce bu “beklenti” dediklerimizi açmak, samimiyetle incelemek önemlidir.

    Günlük ihtiyaçlarımızın ve çevresel etkilerin baskısıyla şekillenirken; elde etmek istediklerimizi çoğunlukla niyeti gizlerken ilişkilerimizi, işimizi ve yaşamı nasıl sağlıklı bir zemine oturtabiliriz? Hizmet alan ve hizmet veren rolleri arasında sürekli yer değiştirirken, birbirimizin hayatında nasıl bir iz bırakıyoruz?

    Dünyanın ve onun kaynaklarını tüketen bizlerin sorunlarıyla birlikte büyüyen ihtiyaçları karşısında; yeni yetişen nesillere nasıl bir miras bırakacağımızı birlikte düşünmenin zamanı gelmedi mi?

    Çoğumuz hatırlarız: Çalışma hayatımızın ilk yıllarında fiziksel, zihinsel ve duygusal olarak tolere edebildiğimiz yüklerin üzerine farkındalık eklemediğimizde; ilerleyen yaşlarda neleri kaybedip neleri kazandığımızı hastaneler, hapishaneler, okullar, finansal krizler ve doğanın tahribatı bize açıkça göstermiyor mu? Bütün bu tabloya rağmen biz korkularımızı ve endişelerimizi hâlâ nerede, nasıl harcıyoruz? Neden? En zor durumları atlatmamızı sağlayan, “sevdiklerim” dediklerimiz değil mi? Ya da hiç tanımadığımız bir kişinin bir dokunuşu, gülümsemesi, sarılması… Bize tam olarak güç veren nedir, biz kime güç vermeye çabalıyoruz?

    Beş duyumuzun ötesinde gördüklerimiz bize ne anlatmaya çalışıyor? Varsayımlar üzerinden hayatımızı düzenlemenin sonuçlarını daha ne kadar denemeye devam edeceğiz? Sonsuz mirasımız gerçekten ne olsun istiyoruz?

    “Ailem, evim, toprağım, dünyam” diyerek sahiplendiğimiz ya da sahiplenmediklerimiz her şeyi hangi niyetle yönetiyor, nasıl bir hizmete dönüştürüyoruz? Çevremize iyi ve iyilik verebiliyor muyuz? İlişkilerimizde, işimizde, hizmet alışverişlerimizde sevgi ve saygı akışını gerçekten sağlayabiliyor muyuz?

    Tüm yaşlarımızı, deneyimlerimizi ve alışkanlıklarımızı, o tek bir “an”ın içinde; hangi niyetle ve nerede kullanıyoruz?

    Peki, tüm bu soruların yanıtlarını tek başınıza aramaya devam etmek mi, yoksa özünüzdeki o gücü birlikte açığa çıkarmak mı?

    Arzu Aykın

  • Kendi Yönün…

    ”Sessiz ol ya da sözlerin sessizlikten daha değerli olsun.” – Pisagor

    Gerçek, Bir'likte. Birlikte keşfedilir ve inşa edilir.

    Yaşamımız, nedenlerine akıl erdiremediğimiz sonuçlar silsilesinden oluşur. İçinde bulunduğumuz durumların ortasındayken, onlarla aynı seviyede kalıp gerçekliği tam olarak nasıl kavrayabiliriz ki? Bu, şüphesiz daha üst bir bilinci gerektirir.

    Eylem, eylemsizlik ve niteliklerimiz ile birçok niceliksel eylem toplamı; her seviyede, arzu, düşünceye eşlik edecek olan muhakeme gücü vasıtası ile bir yönle evrilir. Yaşamımızda olup bitenleri ilişkilendirme çabamız, niteliksel bir kavrayış ve derinleşen bir anlayışla birleştiğinde; bilinç seviyelerimizin ulaşabileceği en üst noktayı, bu dönüşüm sürecini ve onun yönetimini biçimlendirerek bizi nihai hayat amacımızda buluşturur.

    Her birimizin yaşamında keşfedilmeyi ve ortaya çıkarılmayı bekleyen, son derece özel bir görevin gelişimi saklıdır. İçsel dünyamızdaki en büyük eksiklik; belki de henüz adı konulmamış, belirsiz ve gizli kalmış bir parçamızdır… Farklı hisler ve duygularla tanımlamaya çalıştığımız o giderek yükselen tamamlanma arayışı da tam olarak budur.

    Nihayetinde, kendi yönümüzü bulmaktan başka çaremiz yoktur.

    Hayat sizden ne istiyor? Aslında hayat sizden yeni bir şey talep etmez; yalnızca potansiyelinizde zaten var olanı açığa çıkarmanızı bekler. İçinizde büyüyen o adı konmamış eksiklik ve arayış, benliğinizin üst bilince ulaşma çığlığıdır. Hayatın sizden tek isteği, kendi hakikatinizle hizalanmak ve size sunulan o özel misyonu yaşama dönüştürmektir.

    Arzu Aykın