Kaleyi İçeriden Fethetmek

”İçteki durum bilince taşınmazsa kendini dışarıda kader olarak gösterecektir.” – C. G. Yung

Gerçek, Bir'likte. Birlikte keşfedilir ve inşa edilir.

“Olmak, Yapmak ve Sahip Olmak” Üçgeninde Özümüze ve Bağlarımıza Dönüş

Özet: Kariyer basamaklarını tırmanırken ve hayatın hızına kapılırken farkında olmadan kendi iç kalemizi aşındırıyoruz. Gerçek başarıya ve sürdürülebilir bir yaşam dengesine giden yol, dış dünyayı kontrol etmekten değil; niyetimizi, değerlerimizi ve sevdiklerimizle kurduğumuz bağları içeriden yeniden inşa etmekten geçiyor.

Yaşamımızın kritik dönemeçlerinde, en yakınımızdan en uzağımıza kadar herkesin meraklı bakışları eşliğinde o tanıdık soruyla karşılaşırız: “Ne olacaksın?” Hemen ardından bir diğeri gelir: “Ne yapmayı planlıyorsun?”

“Olmak” ve “yapmak” ikilisine zamanla “sahip olmak” da eklenir. Yaşamın bu üçlü senfonisi; tüm karşıtlıkları ve kimi zaman uyumlarıyla bizleri arzularımız, düşüncelerimiz ve kararlarımızın yönlendirdiği eylemler arasında savurur. Eylemden eyleme koşarken bazen bezginliğin kıyısında, bazen de yükselen bir başarı grafiğinin zirvesinde buluruz kendimizi. İşte tam o anda durup sormak gerekir: Sevdiklerimiz nerede? Varoluş amacımız ve o amaçla kurduğumuz bağ nerede?

Kaçınarak da olsa kendi kendimize kaldığımız o kısacık anlarda, iç dünyamızın derinliklerinde bambaşka bir ses yükselir. O kısa ama bir o kadar da derin sessizlikte yaptığımız iç muhasebede, bunca çabaya rağmen gerçekte hiçbir şeye sahip olamadığımızı fark ederiz.

Peki; bu dünyaya gözlerimizi açtığımız andan itibaren en bilemediğimiz, deneyimleyerek öğrendiğimiz ve hâlâ öğrenmeye çalıştığımız hakikat nedir?

Ortak bir ruh hâlini paylaşmamıza rağmen kendi dışımızdakileri hissedemediğimiz o noktada, yönetemediğimiz arzularımız öğrendiklerimizi faydaya dönüştürmemizin önüne geçer. Kodlanmış duyguları gizlemenin aldatıcı labirentlerinde kaybolurken derin dostluklardan ve aile bağlarından uzaklaşır, yüzeyselliğin hüküm sürdüğü bir yalnızlığın dibine çekiliriz. Istıraptan kaçış bileti olarak gördüğümüz anlık hazlar ise binanın çatlağından sızan su gibi içimizdeki kaleleri—farkında olsak da olmasak da—yavaş yavaş aşındırıp yıkar. Üstelik bu süreçte yıllar da geçer, yaşlanırız.

Kendini bilmenin ince ayrıntılarını keşfetmeden bu yıkım nasıl durdurulabilir ki?

Kariyerinin zirvesindeyken köklerinden ve ailesinden beslenemeyen, bu bağları canlı tutamayan bir yaşam ne kadar sürdürülebilir? Parayı hayatın merkezine yerleştirirken niyetimizin ve amacımızın dengesini yaşamın en yüce gayesiyle kuramamışsak; sahte bir dünyanın sahte oyuncakları arasına sıkışıp kategorize edilmiş ilişkilerimizde ne kadar gerçek bağ kurabiliriz? Daha da önemlisi, tam olarak neyi eksik hissettiğimizi tanımlayabiliyor muyuz?

Sahi, bu kaleyi ilk ne zaman, nasıl ve hangi niyetle inşa etmeye başladık? İçeriyi nasıl düzenledik, nasıl organize ettik? Dışarıdan ve içeriden gelebilecek risklere karşı hangi önlemlerle güçlendirdik? Kimleri kaleye dahil ettik? Varoluş nedenimizi sevdiklerimizle kurduğumuz bağa nasıl entegre ettik? Neyi yapmadık ya da yapamadık da şimdi böyle bir eksiklik duygusuyla çaresizce duruyoruz?

Hayat bize ne göstermeye çalışıyor; yoksa kendi yarattığımız totemlere mi tutunur olduk? Uzlaştığımız, uzlaşmaya razı olduğumuz nokta neresi? Tam olarak nerede?

Bugünden yarınları inşa edebilmek için gerçekten sevdiklerimizle, sevmek ve sevilmek istediklerimizle olan bağlarımızı yeniden hatırlamaya ihtiyacımız var. Tarih, kalelerin ve savaşların aslında nasıl kazanıldığını bizlere defalarca anlattı: En büyük fetih, kaleyi içeriden fethetmektir.

“Hayatımızdaki tüm bu süreci belirleyen asıl şey nedir?”

Bugün kendi varoluş nedenimizi derinlemesine düşünmeye başlamak ve yeni eylem adımlarını ortaya çıkarmak için muhteşem bir gün. Birlikte, adım adım…

Arzu Aykın

Nasıl Yardımcı Olabilirim? Paylaşmak İster misiniz?

Ay-kır-ı ... sitesinden daha fazla şey keşfedin

Okumaya devam etmek ve tüm arşive erişim kazanmak için hemen abone olun.

Okumaya Devam Edin