Mutluluk Denilen…

”Tanrı’nın anlamı, kişinin en çok arzuladığı iyiye göre değişir.” – Erich Fromm

Gerçek, Bir'likte. Birlikte keşfedilir ve inşa edilir.

İnsanoğlunun var olduğu günden beri zihnini meşgul eden en temel sorulardan biri şudur: Tam ve sarsılmaz bir mutluluğa nasıl ulaşabiliriz?

Hayatın koşturmacası, günlük kaygılar ve hiç bitmeyen istekler arasında kalıcı huzuru ararken, çoğu zaman kendimizi geçici tatminlerin peşinde sürüklenirken buluruz. Oysa kadim içsel bilgelik, yaşamın varoluş amacının insana eksiksiz bir iyilik, huzur ve tatmin sunmak olduğunu vurgular. Peki, eğer yaşamın nihai amacı mutluluksa, neden çoğumuz bu mutluluğu yakalamakta zorlanıyor veya onu bulduğumuz anda kaybediyoruz?

Bu sorunun cevabı, mutluluğu nerede aradığımızda ve yaşam kaynağı ile kurduğumuz ilişkinin niteliğinde gizlidir.

İnsanın doğası gereği en temel dürtüsü, beş duyu vasıtasıyla “almak” ve kendi arzularını tatmin etmektir. Dünyaya geldiğimiz andan itibaren ihtiyaçlarımızı karşılamaya, kendimizi güvende tutmaya ve haz elde etmeye programlanırız. Ancak sadece kendi çıkarımıza odaklı bir yaşam sürdüğümüzde, tuhaf bir paradoksla karşılaşırız: Elde ettiğimiz hazlar arttıkça, içimizdeki boşluk hissi de büyür.

Bu tatminsizliğin temel sebebi, hak edilmeyen ve sırf bencilce arzuları doyurmak için alınan her şeyin ruhumuzda görünmez bir utanç yaratmasıdır. Tıpkı karşılığında hiçbir emek vermeden başkasının ekmeğini yiyen birinin hissettiği içsel utanç gibi, sadece “almaya” odaklı bir yaşam da insanı derin bir anlamsızlığa iter.

Ayrıca, verme ve paylaşma üzerine kurulu evrensel yaşam doğası ile insanın egoist yapısı arasında büyük bir nitelik uyuşmazlığı ortaya çıkar. Doğa kanunları gereği, nitelik olarak birbirinden uzak olan kavramlar birbiriyle bütünleşemez. Yaşamın kaynağı tamamen karşılıksız bir cömertlik ve destek sunmak üzerine kuruluyken, insan yalnızca almaya odaklandığında bu kaynaktan uzaklaşır. Yaşamımızda yalnızlık, anlamsızlık ve acı olarak deneyimlediğimiz durumların temel nedeni işte bu kopuştur, diyebilir miyiz?

İnsanlık tarihi içerisinde “Komşunu sev”, “Komşu komşunun külüne muhtaçtır”, “Ev alma, komşu al” gibi köklü deyişlerle anlatılan insan sevgisi ve bağları, aslında bu evrensel hakikatin en güzel aynasıdır.

Tam da bu noktada karşımıza hayati sorular çıkar: Varoluş tasarımını yeniden keşfetmeye ihtiyacımız olabilir mi? Doğal yapımızı oluşturan eksiklikleri ve gerçek değerler sistemini nasıl tanımlayabiliriz? İçinde yaşadığımız çevrenin bir ürünü iken, bencil arzularımızı nasıl yönetebiliriz?

İşte gerçek yaşam mücadelesi ve dönüşüm yolculuğu tam da bu sorularla başlar.

Kişi, içsel bir niyet denetimi geliştirerek doğuştan getirdiği egoist doğasını; bütünlük ve tamlık hissine ulaşmak, başkalarına ve bütüne katkı sağlamak niyetine dönüştürmek durumundadır. Mutluluğa giden yol arzuları yok etmekten değil, arzuların yönünü ve arkasındaki niyeti değiştirmekten geçer. Tam mutluluk, dış koşulların mükemmelliğiyle veya sürekli haz toplamakla elde edilemez; insanın kendi içsel niyetini dönüştürmesiyle mümkündür.

İnsan olarak bizler, egoist doğamızın sınırlarından çıkıp yaşamın evrensel “verme” doğasıyla aynı niteliğe büründüğümüzde, hayatın sunduğu tüm güzellikleri utanç duymadan ve derin bir bütünlükle kabul edebilir hale geliriz. Yapılan her eylem zıtlıkların birliğinde köklendiğinde, o sarsılmaz huzur artık ulaşılacak bir hedef değil, yaşamın kendisi olur.

Büyük resmi görme arzusu, iç dünyamızda o bir türlü tanımlayamadığımız boşluk hissiyle korkusuzca tanışarak başlar. Bu tanışma her birimiz için farklı yollardan geçse de hepimizi aynı noktaya getiren ortak bir özlemdir.

Hayat bizden bu dönüşümü istiyor. Peki siz, bu keşfe hazır mısınız?

Arzu Aykın

Nasıl Yardımcı Olabilirim? Paylaşmak İster misiniz?

Ay-kır-ı ... sitesinden daha fazla şey keşfedin

Okumaya devam etmek ve tüm arşive erişim kazanmak için hemen abone olun.

Okumaya Devam Edin