Ay-kır-ı …

Gerçek, Bir'likte. Birlikte keşfedilir ve inşa edilir.

Bağlı ve Bağımlı Olmaktan Anlamadıklarımız!

Tüm farklılıklarımıza rağmen birbirimize görünmez bağlarla bağlı —ve bazen de bağımlı— olduğumuz bu dünyada, “bağlı olmaktan” gerçekten ne anlıyoruz?

İlişkilerimizde çoğunlukla hayal kırıklıkları yaşıyor, şikayetlerimizi bir türlü bitiremiyoruz. Peki, her tür ve seviyedeki ilişkilerimizde tam olarak neyin eksikliğini hissediyoruz? Suç, suçlu ve benzeri yargılayıcı kavramların arkasına sığınarak kendimizi genellikle “doğru” görüyor; eksikliği, hatayı ve sorumluluğu çoğunlukla karşı tarafta aramaktan vazgeçemiyoruz. Gerçek bir bağlılık ararken, gözümüzü karşı tarafın eksiklerine dikiyoruz.

Sıklıkla “yalnız olmaktan zevk aldığımızı” söyleriz. Ancak bu ifade üzerinde derinlemesine düşünmediysek, içsel bir inceleme yapmadıysak, bunu neden söylediğimizi ve en alttaki gerçek niyeti fark edemeyebiliriz. Bazen yalnızlığı, bazen de tam tersini severiz; bu durum ne iyi, ne de kötüdür. Yaşam döngüsü içerisindeki keşiflerimiz, hissettiklerimiz ve zihinsel farkındalığımız arttıkça, ilişkilerdeki kaçma eğilimimizi fark etmeye başlarız. Doğamızın bir parçası olan o anlık “hoşlandım / hoşlanmadım” keskin zıtlığını bırakıp, daha derin bir anlayışa doğru nasıl ilerleyebiliriz? Değişken ve sabit niteliklerimizi dengeli bir biçimde nasıl kullanabileceğimizi gerçekten biliyor muyuz?

Bağlılığın İki Hali: Sevgi ve Fedakarlık

Gerçek bağlılık; sadece her şey yolunda giderken hissedilen bir coşku değil; sevgi ile derin bir saygı ve çekince arasındaki hassas dengede yürütülen kararlı bir çabadır. Bu kavramı daha derinlemesine anlamak için bağlılığın iki farklı halini incelemek gerekir:

Sevgi Temelli Bağlılık (Akış Hali): Her şeyin doğal ve akışında olduğu ilk haldir. Bir kişi yaptığı işten, verdiği hizmetten veya kurduğu bağdan büyük bir içsel tat alıyorsa, orada sadakatten söz etmeye gerek bile kalmaz; çünkü bağlılık içten gelen doğal bir histir. Sevgi o kadar güçlü bir bağdır ki, “ölüm kadar kuvvetli” olarak tanımlanır ve kişiyi doğrudan yaşam amacına bağlar.

Fedakarlık Temelli Bağlılık: Gerçek bağlılığın asıl yeri, kişinin yaptığı işten veya verdiği hizmetten yeterince içsel zevk almadığı, hatta sürecin ona zorlayıcı ve acı verici geldiği anlarda başlar. İnsan doğası, kendisine veya başkalarına somut bir fayda sağlamadığını düşündüğü, karşılığında anlık bir tatmin sunmayan bir çabaya karşı direnç gösterir. İşte bu noktada bağlılık, bir “fedakârlık” biçimine dönüşür. Kişi, içsel bir dirençle karşılaşmasına ve “Bu yaptığımın bana ne faydası var?” sorusunu sormasına rağmen yoluna devam edebiliyorsa, bu gerçek bir sadakat göstergesidir.

Bu süreçte insan, bazen kendisini “küçük” veya yetersiz hissettiği, yaptığı şeylerin ne kendisine ne de başkasına bir yararı olmadığına dair derin bir umutsuzluktan geçebilir. Çaba arttıkça çekilen ıstırap da artabilir; çünkü kişi herhangi bir karşılık beklemeden kendinden vermeye devam etmektedir. Tanıdık geliyor mu?

Sonuç olarak gerçek bağlılık; kişinin kişisel çıkarları bir kenara bırakarak, sadece doğru olduğuna inandığı yolda, tüm zorluklara ve içsel boşluk hissine rağmen ısrar etmesidir. Bu sabır ve kararlılık belli bir olgunluğa ulaştığında, kişi nihayet yaptığı hizmetin kendi içinde zaten bir huzur ve tatmin barındırdığını fark etmeye başlar; bu da ona yukarıdan gelen ruhsal bir armağan gibidir.

Peki, farklı formlarda hissettiğimiz mutluluğun hedeflerimize yönelik, günlük eylemlerimize ne kadar bağlı olduğunun ne kadar farkındayız?

• Eylemlerimizi belirlerken neyin etkisine bağlıyız?
• Hangi sınırlarla, odağımız nerede?
• Hangi sınırlarda zihin alanı günlük eylemlerimizde bizi yakalıyor?
• Gün içerisinde zihin alanımızı en çok neyle meşgulken yakalıyoruz?

Tüm sorun nedir? Farklılıklardan öğreneceğimiz muhteşem şeylerle dolu olan bu dünyada; karşımıza çıkan fırsatları hangi niyetle görmeye ve bu değişen dönüşüme ne kadar hazırız?

Hayat ne istiyor?

Arzu Aykın